Γραμματική των νέων ελληνικών
Καθαρές σημειώσεις, ανά επίπεδο, για τη γραμματική των νέων ελληνικών.
110 καρτέλες
Το ελληνικό αλφάβητο
Τα 24 γράμματα, τα ονόματά τους, η προφορά και οι συνηθισμένοι δίφθογγοι.
Άρθρα και γένη
Τρία γένη. Το οριστικό άρθρο ο / η / το δείχνει το γένος κάθε ουσιαστικού, στον ενικό και στον πληθυντικό.
Ο ενεστώτας των ρημάτων
Οι καταλήξεις του ενεστώτα, τα πιο χρήσιμα ρήματα και γιατί το είμαι δεν ακολουθεί κανόνα.
Ο τόνος και οι συλλαβές
Κάθε ελληνική λέξη με δύο ή περισσότερες συλλαβές παίρνει τόνο. Ο τόνος αλλάζει τη σημασία.
Ονομαστική και αιτιατική
Υποκείμενο ή αντικείμενο; Το δείχνουν το άρθρο και η κατάληξη. Ο βασικός κανόνας: το αρσενικό χάνει το -ς.
Είμαι και έχω
Τα δύο πιο συχνά ρήματα των ελληνικών — ανώμαλα και απαραίτητα από την πρώτη πρόταση.
Ο πληθυντικός των ουσιαστικών
Λίγες καταλήξεις καλύπτουν σχεδόν τα πάντα: -οι, -ες, -α, -ια, -ματα — και το άρθρο αλλάζει μαζί τους.
Τα αριθμητικά
Μέτρημα από το 0 ως το 1000, συμφωνία ένας/μία/ένα και τρεις/τρία, ώρα και τιμές.
Άρνηση και ερώτηση
Το δεν πριν από το ρήμα, το ερωτηματικό (;), και οι ερωτηματικές λέξεις σε π-.
Τα μόρια: θα, να, ας, μη
Τέσσερα μόρια οδηγούν το ρήμα: θα, να, ας, μη.
Κύρια ονόματα: ο Νίκος, η Ελλάδα
Στα ελληνικά, τα ονόματα, οι χώρες και οι πόλεις παίρνουν άρθρο: Η Μαρία μένει στην Ελλάδα.
Από και σε: στο σπίτι, από την Ελβετία
Οι δύο προθέσεις που κουβαλούν όλη τη μέρα: Είμαι από τη Γενεύη, πάω στο σχολείο — και το περίφημο στο = σε + το.
Κτητικά: το βιβλίο μου
Το «δικό μου» σε μία συλλαβή ΜΕΤΑ το ουσιαστικό: το σπίτι μου, η μαμά σου, ο φίλος της.
Επίθετα: καλός -ή -ό, ωραίος -α -ο
Ένα επίθετο, τρεις μορφές — και το ερώτημα του ενός ευρώ: θηλυκό σε -η ή σε -α; Η απάντηση χωράει σε ένα γράμμα.
Μέρες, ώρες, ελεύθερος χρόνος: τη Δευτέρα το πρωί
«Τη Δευτέρα παίζω ποδόσφαιρο»: χωρίς πρόθεση — η αιτιατική αρκεί.
Επιρρήματα και σύγκριση: καλά, πιο καλά
Πού, πότε, πώς — και η μαγική λέξη πιο που συγκρίνει τα πάντα: πιο γρήγορα, πιο ωραία, πιο καλός από…
Δεικτικές αντωνυμίες: αυτός, εκείνος
Αυτό κι εκείνο — και η παγίδα Νο 1: λέμε αυτό ΤΟ βιβλίο, με υποχρεωτικό άρθρο.
Προσωπικές αντωνυμίες: με, σε, τον — και εμένα
Σε βλέπω! Δύο σειρές αντωνυμιών: οι αδύνατοι τύποι πριν από το ρήμα (με, σε), οι δυνατοί για έμφαση (εμένα, εσένα).
Πόσος και πολύς: ερώτηση και απάντηση
Πόση ζάχαρη; Πολλή! Το ζευγάρι ερώτησης-απάντησης της ποσότητας — πάντα σε συμφωνία με το ουσιαστικό.
Ποιανού είναι; — Δικό μου!
Η ερώτηση της κτήσης και η δυνατή της απάντηση: Ποιανού είναι αυτό το κινητό; — Δικό μου!
Χθες και αύριο: πήγα — θα πάω
Πρώτη γνωριμία με το χθες και το αύριο: τα δέκα ρήματα του χθες (πήγα, είδα, έφαγα) — και το θα που τα στέλνει στο αύριο.
Λέει ότι… ρωτάει αν…: ο πρώτος πλάγιος λόγος
Μεταφέρουμε τα λόγια των άλλων: Η Μαρία λέει ότι είναι κουρασμένη. Ρωτάει αν έρχεσαι. Οι πρώτες σου σύνθετες προτάσεις.
Αόριστος
Ο χρόνος της αφήγησης: πράξη περασμένη και τελειωμένη. Χθες έγραψα ένα γράμμα.
Η προστακτική
Προσταγή και συμβουλή: προστακτική ενεστώτα και αορίστου (γράφε / γράψε), πληθυντικός ευγένειας και άρνηση με «μην».
Τα επίθετα και η συμφωνία
Τα επίθετα σε -ος / -η / -ο συμφωνούν με το ουσιαστικό σε γένος, αριθμό και πτώση· η κλίση του «καλός» και το ανώμαλο «πολύς».
Επιρρήματα
Πώς λέμε καλά, γρήγορα, συχνά: επιρρήματα σε -α, οι τύποι σε -ως, και τα μικρά τοπικά και χρονικά.
Β΄ συζυγία: μιλάω, μπορώ
Τα ρήματα που τονίζονται στη λήγουσα έχουν δικές τους καταλήξεις — σε δύο ομάδες: μιλάω, μιλάς… και μπορώ, μπορείς…
Παρατατικός
Ο χρόνος της συνήθειας και του σκηνικού: κάθε μέρα έγραφα. Δίδυμος του αορίστου, με αντίθετη οπτική.
Κτητικές αντωνυμίες
«Το βιβλίο μου»: η κτητική ακολουθεί το ουσιαστικό, το άρθρο μένει μπροστά.
Η γενική πτώση
Η πτώση της κτήσης: το σπίτι του Νίκου. Οι τύποι του ενικού στα τρία γένη και οι καθημερινές χρήσεις.
Οι προθέσεις
σε, με, από, για, μέχρι, χωρίς: μικρές, παντού, πάντα με αιτιατική.
Παραθετικά επιθέτων
Πιο ψηλός, ο πιο ψηλός, ψηλότατος — και η σύγκριση με το από.
Σύνδεσμοι: και, αλλά, ή, γιατί
Από τις φράσεις των δύο λέξεων στις αληθινές προτάσεις: οι σύνδεσμοι που κάνουν τα ελληνικά να ρέουν.
Η υποτακτική με «να»
Επιθυμία, σκοπός ή υποχρέωση με να + ρήμα· θέλω να, πρέπει να, μπορώ να.
Οι πτώσεις των ονομάτων
Τέσσερις πτώσεις, δύο αριθμοί: πλήρη παραδείγματα, η γενική πληθυντικού σε -ων που μετακινεί τον τόνο, και η κλητική.
Ο μέλλοντας
Ο μέλλοντας με το «θα»: εξακολουθητικός (θα γράφω) και συνοπτικός (θα γράψω), και οι ανώμαλοι τύποι θα πάω, θα δω, θα πω.
Οι προσωπικές αντωνυμίες
Δυνατοί και αδύνατοι τύποι (εμένα / με, μου), θέση των αδύνατων τύπων πριν από το ρήμα (μου το έδωσε) και μετά την προστακτική (δώσε μού το).
Ενεργητική και παθητική φωνή
πλένω → πλένομαι: οι καταλήξεις σε -ομαι, ο αόριστος σε -θηκα, και τα ρήματα που υπάρχουν μόνο στην παθητική.
Παρακείμενος και υπερσυντέλικος
«Έχω ήδη γράψει»: έχω + άκλιτος τύπος. Το παρελθόν που μετράει για το παρόν — και ο υπερσυντέλικος.
Αναφορικές αντωνυμίες
Μία λέξη — το που — κάνει το 90 % της δουλειάς. Τα υπόλοιπα: ο οποίος για ακρίβεια, ό,τι και όποιος.
Αόριστες αντωνυμίες
Κάποιος, κάτι, κανείς, τίποτα — και η διπλή ζωή του κανείς: «ούτε ένας» με το δεν, «κάποιος» στην ερώτηση.
Υποθετικοί λόγοι: το πραγματικό
Αν + πιθανή υπόθεση: Αν βρέξει, θα μείνουμε σπίτι.
Ποιόν ενέργειας: θα γράφω ή θα γράψω;
Η πιο ελληνική επιλογή της γραμματικής: δύο θέματα, και μετά το θα ή το να διαλέγεις — διάρκεια ή στιγμή.
Η στίξη
Το ερωτηματικό που μοιάζει με semicolon και η άνω τελεία που κάνει τη δουλειά του: η στίξη έχει τους δικούς της κανόνες.
Έκθλιψη και αποκοπή: σ’ αγαπώ, θα ’ρθω
Γιατί τα τραγούδια λένε σ’ αγαπώ και θα ’ρθω — και γιατί το «τον πατέρα» ακούγεται [τομπατέρα]: οι εκθλίψεις και οι συμπροφορές του προφορικού λόγου.
Αριθμητικά ΙΙ: ημερομηνίες, κλάσματα, πολλαπλάσια
στις τρεις Μαΐου, το ένα τρίτο, διπλάσιος: οι αριθμοί της ενήλικης ζωής — ραντεβού, συνταγές, ποσοστά.
Ισοσύλλαβα και ανισοσύλλαβα: ο παππούς, οι παππούδες
Μερικά ουσιαστικά κερδίζουν μια συλλαβή στον πληθυντικό: καφές → καφέδες, γιαγιά → γιαγιάδες. Μικρή οικογένεια, πολύ συχνές λέξεις.
Επίθετα: τεμπέλης, γκρινιάρης, καφετί
Ο τεμπέλης, η ζηλιάρα και το καφετί: τα επίθετα σε -ης/-α/-ικο και τα χρώματα σε -ής/-ιά/-ί.
Δευτερεύουσες επιρρηματικές προτάσεις
Πέντε οικογένειες προτάσεων που απαντούν σε πέντε ερωτήσεις: πότε; γιατί; για ποιον σκοπό; με ποιο αποτέλεσμα; παρά τι;
Η σειρά των λέξεων
Η βασική σειρά είναι Υ–Ρ–Α, αλλά αλλάζει ελεύθερα: αυτό που αλλάζει είναι η έμφαση. Οι μόνοι αυστηροί κανόνες αφορούν τους αδύνατους τύπους.
Ανώμαλα ρήματα
Τα ρήματα που ο αόριστός τους δεν βγαίνει από τον ενεστώτα — λίγα, αλλά από τα πιο συχνά.
Τροπικότητες
πρέπει, μπορεί, ίσως, θα + παρελθόν: ο μηχανισμός που χωρίζει το «πρέπει να φύγει» από το «θα έφυγε».
Αυτοπαθείς και οριστικές αντωνυμίες
Τρία γειτονικά εργαλεία: ο εαυτός μου (αντικείμενο), ο ίδιος (αυτοπροσώπως / ο όμοιος), μόνος μου (χωρίς βοήθεια).
Άκλιτα και διπλόκλιτα ουσιαστικά
Το ταξί, το σινεμά μένουν άκλιτα· ο χρόνος έχει δύο πληθυντικούς με άλλη σημασία — οι χρόνοι και τα χρόνια.
Ομοιόπτωτοι και ετερόπτωτοι προσδιορισμοί
Παράθεση, επιθετικός, γενική: πώς ένα όνομα προσδιορίζει ένα άλλο — στην ίδια ή σε άλλη πτώση.
Υποθετικοί λόγοι: το μη πραγματικό
Αν είχα λεφτά, θα αγόραζα σπίτι. Η γραμματική των ονείρων και της μεταμέλειας.
Η ακολουθία των χρόνων
Τι γίνεται με τους χρόνους μετά το «είπε ότι…»; Καλά νέα: σχεδόν τίποτα δεν αλλάζει.
Ο επιτονισμός
Η μελωδία που χωρίζει ερώτηση, κατάφαση και έκπληξη — απαραίτητη, αφού η ελληνική ερώτηση δεν αλλάζει τη σειρά των λέξεων.
Ευγένεια στην πράξη
Πληθυντικός ευγενείας, άμβλυνση με θα ήθελα και μήπως, επιλογή εσύ ή εσείς — η κοινωνική γραμματική των ελληνικών.
Δίπτωτα ρήματα: μου δίνεις;
Δίνω κάτι ΣΕ κάποιον: η γενική παίζει τον ρόλο της χαμένης δοτικής — μου δίνεις, της λέω, σας στέλνω.
Επίθετα σε -ής, -ές και -ύς: διεθνής, βαθύς
Πέρα από τα -ος/-η/-ο: τα λόγια επίθετα (διεθνής, συνεχής, ακριβής), τα αισθητηριακά (βαθύς, πλατύς) — και το ατίθασο πολύς.
Αόριστος ενεργητικής και παθητικής φωνής
Ξέρεις το έγραψα από το Α2. Εδώ το σύστημα ολόκληρο: ποιο σύμφωνο δίνει ψ, ξ ή σ, και πώς το ίδιο ρήμα κάνει γράφτηκε στην παθητική.
Συντελικοί χρόνοι στις δύο φωνές
έχω γράψει · είχα γράψει · θα έχω γράψει — και οι παθητικοί τους έχω γραφτεί, είχα γραφτεί, θα έχω γραφτεί. Ένας μηχανισμός, τρεις στιγμές.
Παρατατικός ενεργητικής και παθητικής φωνής
Το σκηνικό του παρελθόντος, από την ενεργητική και την παθητική πλευρά — και οι καταλήξεις -όμουν που δεν ξεχνιούνται.
Υποτακτική: συνοπτική και μη, στις δύο φωνές
να γράφω / να γράψω / να γράφομαι / να γραφτώ — τέσσερα κελιά, μία λογική: το να παίρνει το θέμα που ζητά το νόημα.
Συνοπτική προστακτική στις δύο φωνές
Γράψε! Ντύσου! Σηκωθείτε! — η προσταγή για ΜΙΑ πράξη, στην ενεργητική και στην παθητική, με τις αντωνυμίες κολλημένες πίσω.
Ειδικές καταλήξεις ουσιαστικών
ο συγγραφέας, η ηχώ, το κράτος, το γράψιμο, το φως, το παν — οι μικρές οικογένειες έξω από τα τρία μεγάλα πρότυπα, κι όμως παντού σε μια εφημερίδα.
Σύνθεση λέξεων: προθήματα και ένωση
ξαναγράφω, ανεβοκατεβαίνω, ασπρόμαυρος: τρεις μηχανές λέξεων — το πρόθημα, η συγκόλληση με -ο-, και το πολυλεκτικό σύνθετο.
Μετοχές: ενεργητική και παθητική
Η μία περιγράφει τι κάνεις ενώ κάνεις κάτι άλλο, η άλλη την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι. Δύο τύποι, δύο αντίθετες γραμματικές ζωές.
Παραθετικά επιθέτων και επιρρημάτων
πιο ωραίος ή ωραιότερος; πιο γρήγορα ή γρηγορότερα; Και οι δύο δρόμοι — περιφραστικός και μονολεκτικός — για επίθετα ΚΑΙ επιρρήματα.
Πολλαπλασιαστικά και αναλογικά αριθμητικά
διπλός ή διπλάσιος; μονός, τριπλός, δεκαπλάσιος: η οικογένεια αριθμών που δεν μετρά αλλά πολλαπλασιάζει.
Οι μετοχές
Η ενεργητική μετοχή σε -οντας / -ώντας, η παθητική σε -μένος με συμφωνία, και οι λόγιες μετοχές του γραπτού λόγου (ο αναφερθείς).
Λόγιοι τύποι
Η κληρονομιά της καθαρεύουσας ζει στον Τύπο, στο δίκαιο και στις στερεότυπες φράσεις: απολιθωμένες δοτικές, αρχαίες προθέσεις, διπλοί τύποι ύφους.
Απρόσωπα ρήματα και εκφράσεις
πρόκειται να, αξίζει να, απαγορεύεται, μου αρέσει: τα ρήματα χωρίς υποκείμενο — και όσα το έχουν αλλού.
Λόγιες προθέσεις
λόγω, μέσω, βάσει, κατόπιν, εξαιτίας: οι προθέσεις + γενική της γλώσσας των εφημερίδων και των υπηρεσιών.
Η καταγωγή των λέξεων
Τρεις χιλιετίες ιστορίας στο λεξιλόγιο: κληρονομημένες λέξεις, δάνεια τουρκικά, ιταλικά, γαλλικά — και αντιδάνεια.
Η παραγωγή λέξεων
Ένα ρήμα δίνει τέσσερα ουσιαστικά, ένα επίθετο μια ιδιότητα: οι καταλήξεις και τα προθήματα που πενταπλασιάζουν το λεξιλόγιό σου.
Οι σημασίες των λέξεων
Η γλώσσα είναι και όργανο και σύστημα· παίρνω τηλέφωνο αλλά κάνω μπάνιο: στο Γ1 η σωστή λέξη είναι θέμα γειτονιάς.
Κειμενικά είδη: email, επιστολή, έκθεση
Αξιότιμε κύριε ή Γεια σου Μαρία; Προσφωνήσεις, αποφωνήσεις και η δομή που περιμένει η εξέταση του Γ1.
Υφολογία: η γραμματική της περίστασης
Το ίδιο νόημα λέγεται τρεις φορές: οικεία, ουδέτερα, επίσημα. Η σωστή στήλη είναι η δεξιότητα του Γ1.
Συνδετικές λέξεις και συνοχή
ωστόσο, επομένως, εξάλλου, αφενός… αφετέρου: οι αρθρώσεις που κάνουν τις προτάσεις συλλογισμό.
Το άρθρο: γενική, αφηρημένη και ονοματοποιητική αναφορά
Πέρα από το «ο, η, το»: το άρθρο για ολόκληρες κατηγορίες, για αφηρημένες έννοιες και ως εργαλείο ονοματοποίησης.
Λόγιες γενικές: της πόλεως, του καθεστώτος
Η διοικητική, νομική και δημοσιογραφική γλώσσα κρατά αρχαίες γενικές δίπλα στις καθημερινές. Πώς διαβάζονται και πότε γράφονται.
Επίθετα σε -ων, -ουσα, -ον
Επείγων, παρών, ενδιαφέρων: παλιές μετοχές που έγιναν επίθετα, παντού στον επίσημο λόγο και λάθος κλιμένες από τους περισσότερους.
«Που» ή «ο οποίος»; Η επιλογή της αναφορικής
Το άκλιτο «που» καλύπτει σχεδόν τα πάντα — ώσπου η πρόταση γίνει διφορούμενη ή μπει πρόθεση. Εκεί κερδίζει το «ο οποίος».
Επιρρήματα σε -ως και -α: δύο τύποι, δύο σημασίες
Το «απλά» και το «απλώς» δεν σημαίνουν το ίδιο. Δύο καταλήξεις που αλλάζουν τη σημασία, όχι μόνο το ύφος.
Οι χρόνοι στην αφήγηση: ο ιστορικός ενεστώτας
Στο Β2 κάνατε ακολουθία χρόνων. Στο Γ1 τους επιλέγετε: ενεστώτας για να ζωντανέψει το παρελθόν, παρατατικός για το φόντο, αόριστος για το γεγονός.
Χρήση των πτώσεων: αιτιατική και γενική
Στο Β1 ξέρατε να σχηματίζετε τις πτώσεις. Στο Γ1 επιλέγετε ποια θα χρησιμοποιήσετε — κι εκεί χωρίζει το σωστό από το φυσικό.
Προθέσεις με αιτιατική και γενική
Σχεδόν όλες οι προθέσεις της καθημερινής γλώσσας συντάσσονται με αιτιατική. Οι λίγες που παίρνουν γενική αλλάζουν τότε σημασία — το «κατά» είναι το τέλειο παράδειγμα.
Το σύστημα των αντωνυμιών: δεικτικές, αόριστες, αυτοπαθείς, αναφορικές
Οι τέσσερις σειρές που τις είδατε χωριστά σε προηγούμενα επίπεδα, τώρα δίπλα δίπλα — γιατί στο Γ1 το πρόβλημα δεν είναι ο τύπος αλλά η επιλογή.
Αναφορικές προτάσεις
Προσδιοριστική ή παραθετική: ένα κόμμα αλλάζει το νόημα ολόκληρης της πρότασης, και είναι η διάκριση που σχεδόν κανείς δεν τη στίζει σωστά.
Οι έξι επιρρηματικές προτάσεις
Αιτία, αποτέλεσμα, σκοπός, υπόθεση, χρόνος, εναντίωση — κάθε σχέση έχει τους συνδέσμους της και την έγκλισή της. Είναι ο σκελετός κάθε επιχειρηματολογικού κειμένου.
Χρήσεις: «θα πρέπει» και «μπορεί»
Οι ίδιες λέξεις και επιβάλλουν και εικάζουν. Ο χρόνος του ρήματος που ακολουθεί το κρίνει — και ένα λάθος εδώ μετατρέπει μια υπόθεση σε διαταγή.
Ονοματικές προτάσεις
Ειδικές, βουλητικές, ενδοιαστικές, πλάγιες ερωτηματικές: τέσσερα είδη που παίρνουν τη θέση ενός ουσιαστικού. Το ρήμα της κύριας αποφασίζει ποιο — δεν είναι ελεύθερη επιλογή.
Ο πλάγιος λόγος
Μεταφορά δηλώσεων, ερωτήσεων και προσταγών με ότι / πως / αν / να — και γιατί τα ελληνικά κρατούν τον αρχικό χρόνο, χωρίς μετατόπιση.
Σύνθετες λέξεις
γλυκόξινος, καρδιοχτύπι, χασομέρης: πώς δύο λέξεις κάνουν μια τρίτη — και το συνδετικό -ο- που τις κολλά.
Σχήματα λόγου
Μεταφορά, μετωνυμία, υπερβολή, λιτότητα: οι μηχανισμοί που κάνουν τις λέξεις να λένε περισσότερα — απαραίτητοι για Τύπο και λογοτεχνία.
Ιδιωματικές δομές
Το μυστηριώδες τα που δεν αναφέρεται πουθενά: τα κατάφερα, τα πάμε καλά, την πάτησα — οι παγιωμένες αντωνυμίες του προφορικού λόγου.
Αρχαιοπρεπείς εκφράσεις
εν ριπή οφθαλμού, άρον άρον, το μη χείρον βέλτιστον: τα αρχαία ζωντανά μέσα στα νέα — πρώτα τα αναγνωρίζεις, μετά τα τολμάς.
Έμφαση και εστίαση
Εγώ ήμουν που τηλεφώνησα · Τον Νίκο τον είδα χθες: οι δομές που ρίχνουν τον προβολέα σε μία λέξη.
Ονοματικοποίηση: το ότι, το να
Μια ολόκληρη πρόταση γίνεται υποκείμενο ή αντικείμενο: Το ότι ήρθες σημαίνει πολλά.
Υποκοριστικά και μεγεθυντικά
καφεδάκι, σπιτάκι, καφεδάρα: τρυφερότητα, ειρωνεία και θαυμασμός κρυμμένα σε ένα επίθημα.
Παροιμίες και εκφράσεις
Όποιος βιάζεται σκοντάφτει: η σοφία σε μία φράση, και οι έτοιμες εικόνες που κάνουν τον λόγο να ηχεί ελληνικά.
Ορθογραφικά διλήμματα
λίπη ή λύπη; κτίριο ή κτήριο; Τα ομόηχα του γιώτα και οι λέξεις με διπλή επίσημη ορθογραφία.
Το άρθρο σε παγιωμένες λόγιες δομές
Εν τω μεταξύ, εν λόγω, τοις εκατό: παγωμένες αρχαίες δοτικές, μαζί με το άρθρο τους, καθημερινές στη νομική και δημοσιογραφική γλώσσα.
Αρχαιόκλιτα ουσιαστικά
Το ύδωρ, το γάλα, το τέρας: ουσιαστικά που αλλάζουν θέμα στη γενική και επιβιώνουν κυρίως σε σύνθετα και εκφράσεις.
Λόγια παραθετικά
Βέλτιστος, χείριστος, ελάχιστος: κληρονομημένοι αναπληρωματικοί τύποι, ζωντανοί ακόμη στην τεχνική και διοικητική γλώσσα.
Λόγιες αντωνυμίες: εαυτού, αλλήλων, ουδείς
Η παγιωμένη αυτοπαθής, η αλληλοπαθής που δεν έχει ονομαστική, και η απόλυτη άρνηση του επίσημου λόγου.
Λόγια επιρρήματα και επιρρηματικές φράσεις
Ούτως, εντούτοις, άλλωστε, ενίοτε: οι σύνδεσμοι που μετακινούν ένα κείμενο από την αφήγηση στην επιχειρηματολογία.
Λόγιοι ρηματικοί τύποι: -θείς, -όμενος, το ζην
Η γλώσσα των δικαστηρίων και των εφημερίδων χρησιμοποιεί μετοχές που ο προφορικός λόγος έχει χάσει. Το να τις διαβάζετε είναι απαραίτητο· το να τις γράφετε, σπάνια.