Ονομαστική και αιτιατική
Υποκείμενο ή αντικείμενο; Το δείχνουν το άρθρο και η κατάληξη. Ο βασικός κανόνας: το αρσενικό χάνει το -ς.
Τι κάνουν οι πτώσεις
Η ονομαστική δείχνει το υποκείμενο — ποιος κάνει την πράξη. Η αιτιατική το αντικείμενο. Χάρη στις πτώσεις, η σειρά των λέξεων μένει ελεύθερη.
- Ο σκύλος βλέπει τη γάτα.Ο σκύλος βλέπει τη γάτα.
Το αρσενικό χάνει το -ς
Ένας κανόνας για όλα τα αρσενικά: η ονομαστική τελειώνει σε -ς, στην αιτιατική το -ς πέφτει και το άρθρο γίνεται τον. Το θηλυκό κρατά τη μορφή του (άρθρο την/τη)· το ουδέτερο δεν αλλάζει ποτέ.
| γένος | ονομαστική | αιτιατική |
|---|---|---|
| αρσενικό | ο φίλος | τον φίλο |
| αρσενικό | ο μαθητής | τον μαθητή |
| θηλυκό | η μητέρα | τη μητέρα |
| ουδέτερο | το βιβλίο | το βιβλίο |
Το τελικό -ν
Το την κρατά το -ν πριν από φωνήεν ή κ, π, τ, ξ, ψ (και μπ, ντ, γκ, τσ, τζ): την πόλη, τη θάλασσα. Το αρσενικό τον σήμερα κρατά το -ν σχεδόν πάντα.
- Βλέπω την Άννα.Βλέπω την Άννα.
- Ακούω τη μουσική.Ακούω τη μουσική.
Μετά τα με, σε, για, από
Οι καθημερινές προθέσεις συντάσσονται με αιτιατική. Το σε ενώνεται με το άρθρο: στον, στην, στο.
- Πάω στο σχολείο.Πάω στο σχολείο.
- Ένα δώρο για τον Νίκο.Ένα δώρο για τον Νίκο.
Σειρά σου
Βάλε το όνομα στην αιτιατική.