Georgios Vizyinos

Urodził się jako Georgios Michailidis 8 marca 1849 roku w Vizye (Βιζύη, dziś Vize w Turcji), małym miasteczku w Tracji Wschodniej, od którego później wziął pseudonim. Ojciec zmarł, gdy był mały, i w wieku około dziesięciu lat wysłano go do Konstantynopola, by uczył się krawiectwa. Potem krewny zabrał go na Cypr, gdzie arcybiskup Sofroniusz dostrzegł zdolnego chłopca i skierował go na naukę do stanu kapłańskiego. Po powrocie do Konstantynopola znalazł mecenasa, który odmienił jego życie: bankiera Georgiosa Zarifisa, który przez następne piętnaście lat opłacał jego edukację.

Vizyinos studiował w Atenach, gdzie w 1874 roku jego długi poemat Κόδρος (Kodros), o ostatnim królu Aten, zdobył nagrodę poetycką Wutsinasa. Od 1875 roku studiował filozofię i psychologię w Getyndze, gdzie słuchał wykładów Hermanna Lotzego, a potem w Lipsku, gdzie w 1881 roku ukończył napisaną po niemiecku rozprawę doktorską o zabawie dziecięcej. W Paryżu w 1883 roku Το αμάρτημα της μητρός μου ukazał się po raz pierwszy, w przekładzie francuskim, zanim grecki tekst wyszedł w Εστία.

Zarifis zmarł w 1884 roku i pieniądze się skończyły. Vizyinos osiadł w Atenach, wykładał historię filozofii na uniwersytecie jako docent bez pensji i udzielał lekcji prywatnych. Ulokował nadzieje w kopalni koło Samakowa w rodzinnej Tracji, dla której nigdy nie znalazł inwestorów, i zakochał się w uczennicy, Bettinie Fravasili, jeszcze nastolatce. W kwietniu 1892 roku umieszczono go w szpitalu psychiatrycznym Dromokaitio w Atenach, gdzie zmarł 15 kwietnia 1896 roku.

Każde z jego nielicznych opowiadań zbudowane jest jak zagadka: przed laty coś wydarzyło się w rodzinie, a narrator, młody człowiek imieniem Jorgis, który wrócił z zagranicy, powoli to odkrywa. W Το αμάρτημα της μητρός μου (Grzech mojej matki, 1883) matka wyznaje, że jako młoda kobieta przez przypadek udusiła we śnie swoją córeczkę Annio i że jej oddanie przybranym dziewczynkom jest próbą odkupienia tego. W Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου (Kto był zabójcą mojego brata?, 1883) zabójcą brata narratora okazuje się młody Turek, którego matka pielęgnowała i pokochała jak syna.

Αι συνέπειαι της παλαιάς ιστορίας (Następstwa dawnej historii, 1884) rozgrywa się w Niemczech: miłość, która kończy się obłędem. Το μόνον της ζωής του ταξείδιον (Jedyna podróż jego życia, 1884) jest najczulsze: chłopiec oddany na naukę do krawca w Konstantynopolu biegnie do domu, do umierającego dziadka, który wypełnił jego dzieciństwo opowieściami o dalekich krajach, i dowiaduje się, że starzec nigdy nie podróżował dalej niż na własne wesele. Μοσκώβ-Σελήμ (Moskow-Selim, 1895) pozwala staremu osmańskiemu żołnierzowi opowiedzieć, jak niewola w Rosji wywróciła jego lojalności do góry nogami; pierwsze greckie opowiadanie z Turkiem jako bohaterem.

Narracja prowadzona jest w katharewusie, oficjalnej pisanej grece tamtych czasów, podczas gdy postacie mówią tracką dimotiki: wykształcony człowiek słuchający ludzi, z których wyszedł. Vizyinos publikował też poezję, w tym Ατθίδες αύραι (Attyckie powiewy, 1883), oraz wiersze dla dzieci.

Το αμάρτημα της μητρός μου znajduje się w licealnej antologii literatury, więc niemal każdy Grek spotkał w szkole Annio i jej dręczoną poczuciem winy matkę; Το μόνον της ζωής του ταξείδιον jest także szeroko omawiane, a oba regularnie wystawia się w Atenach jako monodramy. Film Το μόνον της ζωής του ταξείδιον (2001) Lakisa Papastathisa splata opowiadanie z życiem samego Vizyinosa i jest dobrym punktem wyjścia. Kilka greckich miast ma ulicę Βιζυηνού, a jego grób znajduje się na Pierwszym Cmentarzu w Atenach. Po angielsku zbiór Williama F. Wyatta My Mother's Sin and Other Stories (Grzech mojej matki i inne opowiadania, 1988) rozsławił go za granicą. Na tej stronie kurs B2 jest naturalnym towarzyszem jego opowiadań.

• W wieku dziesięciu lat był uczniem krawieckim, a w wieku trzydziestu dwóch — doktorem filozofii; jego lipska rozprawa z 1881 roku dotyczyła zabawy dziecięcej.
• Jego najsłynniejsze opowiadanie ukazało się po francusku, w Paryżu, zanim pojawiło się po grecku.
• Vizyinos to pseudonim: znaczy «człowiek z Vizye», jego rodzinnego miasta, a jego prawdziwe nazwisko brzmiało Michailidis.
• Ostatnie cztery lata życia, od 1892 do 1896 roku, spędził w szpitalu psychiatrycznym Dromokaitio w Atenach, wciąż pisząc wiersze.