Jerzy Mylonas

Mylonas urodził się w Smyrnie (dziś İzmir) 21 grudnia 1898 roku, w licznej greckiej społeczności miasta. Studiował w Międzynarodowym Kolegium w Smyrnie, a od 1919 roku na Uniwersytecie Ateńskim. We wrześniu 1922 roku, gdy armia turecka wkroczyła do Smyrny, a greckie dzielnice płonęły, był na miejscu: został pojmany, uwięziony i maltretowany, a uwolniono go dopiero w 1923 roku dzięki pieniądzom pożyczonym przez amerykańskich przyjaciół. Następnie obronił doktorat w Atenach w 1927 roku i drugi na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa w Stanach Zjednoczonych w 1928 roku.

W 1933 roku rozpoczął pracę na Uniwersytecie Waszyngtońskim w St. Louis, gdzie w 1938 roku został profesorem zwyczajnym, a w latach 1939–1964 kierował wydziałem; wykładał tam do 1969 roku, a lata spędzał na wykopaliskach w Grecji. Pracował w Olintos z Davidem Robinsonem, przekopał prehistoryczną osadę Agios Kosmas w Attyce oraz, wraz z Janem Travlosem, sanktuarium w Eleusis. Posypały się wyróżnienia: dwa stypendia Guggenheima i w 1970 roku złoty medal Archaeological Institute of America. W 1970 roku został wybrany na członka Akademii Ateńskiej, a w 1980 roku był jej prezesem. W latach 1979–1986 był sekretarzem generalnym Ateńskiego Towarzystwa Archeologicznego. Zmarł w Atenach 15 kwietnia 1988 roku i został pochowany w Mykines, wsi u stóp Myken.

W grudniu 1951 roku, podczas prac konserwatorskich w pobliżu tak zwanego Grobu Klitajmestry za murami Myken, grecki archeolog Jan Papadimitriu natrafił na drugi cmentarz królewski, starszy od słynnego kręgu grobowego A, który Heinrich Schliemann odkrył w 1876 roku. Mylonas dołączył do niego i w latach 1952–1954 przekopali Ο Ταφικός Κύκλος Β (krąg grobowy B), zespół grobów szybowych z mniej więcej XVII i XVI wieku p.n.e. Wśród znalezisk były broń, złota biżuteria, maska pośmiertna z elektronu i wspaniała misa z kryształu górskiego w kształcie kaczki. Pokazały one, jak pierwsi władcy mykeńscy doszli do władzy.

W latach 1957–1985 Mylonas kierował wykopaliskami na samej cytadeli Myken, badając pałac, domy, ośrodek kultu i fortyfikacje. Był także utalentowanym autorem dla szerokiej publiczności. Ancient Mycenae: The Capital City of Agamemnon (1957, „Starożytne Mykeny, stolica Agamemnona”) i Mycenae and the Mycenaean Age (1966, „Mykeny i epoka mykeńska”) przybliżyły homeryckie «złotem bogate Mykeny» czytelnikom na całym świecie, a Eleusis and the Eleusinian Mysteries (1961, „Eleusis i misteria eleuzyjskie”) pozostaje klasycznym wprowadzeniem do tajemnego kultu Demeter i Persefony. Jego ostatnia książka popularnonaukowa, Πολύχρυσοι Μυκήναι (Złotem bogate Mykeny, 1983), zapożyczyła tytuł od homeryckiego epitetu miasta.

Najlepszym hołdem jest wizyta w Mykenach. Przejdź przez Lwią Bramę, obejrzyj krąg grobowy A wewnątrz murów, a potem odszukaj krąg grobowy B na zewnątrz, w pobliżu Grobu Klitajmestry; znaleziska z obu znajdują się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Atenach i w muzeum stanowiska w Mykenach. W Eleusis, na zachód od Aten, przekopane przez niego sanktuarium jest otwarte dla zwiedzających. Jego książki wciąż czytają studenci archeologii w Grecji i za granicą, a jego grób w Mykines trzyma go blisko cytadeli, na której pracował przez trzy dekady.

• Przeżył zniszczenie Smyrny w 1922 roku i został uwolniony z niewoli w 1923 roku dzięki pieniądzom pożyczonym przez amerykańskich przyjaciół.
• Miał dwa doktoraty, z Aten (1927) i z Johns Hopkins (1928).
• Kierował wykopaliskami w Mykenach przez prawie trzydzieści lat, od 1957 do 1985 roku.
• W 1970 roku został wybrany do Akademii Ateńskiej, a w 1980 roku był jej prezesem.