Jorgos Milonas

Milonas lindi në Smirnë (sot İzmir) më 21 dhjetor 1898, në bashkësinë e madhe greke të qytetit. Studioi në Kolegjin Ndërkombëtar të Smirnës dhe nga viti 1919 në Universitetin e Athinës. Në shtator 1922, kur ushtria turke hyri në Smirnë dhe lagjet greke u dogjën, ai ishte aty: u kap, u burgos dhe u keqtrajtua, dhe u lirua vetëm më 1923 falë parave që i dhanë hua miq amerikanë. Më pas mbaroi një doktoraturë në Athinë më 1927 dhe një të dytë në Universitetin Johns Hopkins në Shtetet e Bashkuara më 1928.

Më 1933 iu bashkua Universitetit Washington në Sent Luis, ku u bë profesor i plotë më 1938 dhe drejtoi departamentin nga 1939 deri më 1964; dha mësim atje deri më 1969 dhe verat i kalonte duke gërmuar në Greqi. Punoi në Olint me David Robinson-in, gërmoi vendbanimin parahistorik të Agios Kosmasit në Atikë dhe, me Jani Travlosin, shenjtëroren e Eleusinës. Pasuan nderimet: dy bursa Guggenheim dhe, më 1970, medalja e artë e Institutit Arkeologjik të Amerikës. Më 1970 u zgjodh anëtar i Akademisë së Athinës dhe më 1980 qe president i saj. Nga 1979 deri më 1986 ishte sekretar i përgjithshëm i Shoqërisë Arkeologjike të Athinës. Vdiq në Athinë më 15 prill 1988 dhe u varros në Mikines, fshati poshtë Mikenës.

Në dhjetor 1951, gjatë punimeve restauruese pranë të ashtuquajturit Varr i Klitemnestrës jashtë mureve të Mikenës, arkeologu grek Jani Papadimitriu hasi në një varrezë të dytë mbretërore, më të vjetër se Rrethi A i famshëm që Heinrich Schliemann e kishte gjetur më 1876. Milonas iu bashkua dhe nga 1952 deri më 1954 ata gërmuan Ο Ταφικός Κύκλος Β (Rrethi B i varreve), një grup varresh pus nga rreth shekujt XVII dhe XVI p.e.s. Gjetjet përfshinin armë, stoli prej ari, një maskë mortore prej elektrumi dhe një tas të mrekullueshëm prej kristali shkëmbi në formë rose. Ato treguan se si princat e parë mikenas u ngjitën në pushtet.

Nga 1957 deri më 1985 Milonas drejtoi gërmimet në vetë kështjellën e Mikenës, duke studiuar pallatin, shtëpitë, qendrën e kultit dhe fortifikimet. Ishte gjithashtu një shkrimtar i talentuar për publikun e gjerë. Ancient Mycenae: The Capital City of Agamemnon (1957, «Mikena e lashtë, kryeqyteti i Agamemnonit») dhe Mycenae and the Mycenaean Age (1966, «Mikena dhe epoka mikenase») ua sollën lexuesve në mbarë botën «Mikenën e pasur me ar» të Homerit, ndërsa Eleusis and the Eleusinian Mysteries (1961, «Eleusina dhe Misteret e Eleusinës») mbetet hyrja klasike në kultin e fshehtë të Demetrës dhe Persefonës. Libri i tij i fundit për publikun, Πολύχρυσοι Μυκήναι (Mikena e pasur me ar, 1983), e huazoi titullin nga epiteti homerik i qytetit.

Nderimi më i mirë është një vizitë në Mikenë. Kaloni nëpër Portën e Luanëve, shihni Rrethin A brenda mureve dhe pastaj gjeni Rrethin B jashtë tyre, pranë Varrit të Klitemnestrës; gjetjet e të dyve ndodhen në Muzeun Kombëtar Arkeologjik të Athinës dhe në muzeun e vendit në Mikenë. Në Eleusinë, në perëndim të Athinës, shenjtërorja që ai gërmoi është e hapur për vizitorët. Librat e tij lexohen ende nga studentët e arkeologjisë në Greqi dhe jashtë saj, dhe varri i tij në Mikines e mban pranë kështjellës ku punoi për tri dekada.

• Mbijetoi shkatërrimin e Smirnës më 1922 dhe u lirua nga robëria më 1923 falë parave të dhëna hua nga miq amerikanë.
• Kishte dy doktorata, nga Athina (1927) dhe nga Johns Hopkins (1928).
• Drejtoi gërmimet në Mikenë për gati tridhjetë vjet, nga 1957 deri më 1985.
• U zgjodh në Akademinë e Athinës më 1970 dhe qe president i saj më 1980.