Νίκος Τσιφόρος

Ο Τσιφόρος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 27 Αυγούστου 1909 και μεγάλωσε στην Αθήνα, την πόλη που είναι ο πραγματικός ήρωας σχεδόν όλων όσων έγραψε. Σπούδασε νομικά, αλλά ποτέ δεν άσκησε στην ουσία το επάγγελμα· τον τραβούσαν περισσότερο η δημοσιογραφία, το θέατρο και τα καφενεία και οι γωνιές της πρωτεύουσας, όπου άκουγε με προσοχή πώς μιλούσε ο κόσμος.

Από τη δεκαετία του 1930 και κυρίως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έγραφε χιουμοριστικές στήλες και ιστορίες για αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά, και τα σύντομα, καυστικά του κείμενα για τα μικρά δράματα της καθημερινότητας τον έκαναν πολυδιαβασμένο. Ταυτόχρονα άρχισε να γράφει για τη σκηνή. Μαζί με τον Πολύβιο Βασιλειάδη σχημάτισε ένα από τα πιο παραγωγικά συγγραφικά δίδυμα της ελληνικής ψυχαγωγίας: οι δυο τους έγραφαν κωμωδίες για το θέατρο και σενάρια για τον κινηματογράφο, την εποχή που ο ελληνικός λαϊκός κινηματογράφος έβγαζε δεκάδες ταινίες τον χρόνο και όλη η χώρα πήγαινε να τις δει.

Ο Τσιφόρος δούλευε με ξέφρενο ρυθμό ως το τέλος της ζωής του, γράφοντας βιβλία, θεατρικά και σενάρια, μερικές φορές ταυτόχρονα. Σκηνοθέτησε επίσης ο ίδιος ταινίες. Πέθανε στην Αθήνα στις 6 Αυγούστου 1970, σε ηλικία εξήντα ετών, ακόμη ένας από τους πιο δημοφιλείς συγγραφείς της χώρας.

Το ιδιαίτερο χάρισμα του Τσιφόρου ήταν να παίρνει κάτι μεγάλο και σοβαρό και να το ξαναλέει στη γλώσσα του δρόμου. Στην Ελληνική μυθολογία, το πιο γνωστό του βιβλίο, οι θεοί του Ολύμπου φέρονται σαν μια οικογένεια από αθηναϊκή γειτονιά: ο Δίας είναι ένα γυναικάς αφεντικό, πάντα μπλεγμένος με τη γυναίκα του την Ήρα, οι ήρωες είναι σκληροί τύποι με μεγάλο εγωισμό, και όλοι μιλάνε μια αργκό, γρήγορη και πολύ αστεία ελληνική. Το βιβλίο δεν κοροϊδεύει τόσο τους μύθους όσο τους φέρνει κοντά· οι αναγνώστες που γελούσαν μάθαιναν και τις ιστορίες.

Το ίδιο έκανε και με την ιστορία. Το Εμείς και οι Φράγκοι και οι Σταυροφορίες αφηγούνται τις Σταυροφορίες και τους αιώνες της δυτικής κυριαρχίας στην Ελλάδα σαν κωμικό χρονικό γεμάτο αναχρονισμούς, με ιππότες και πάπες που μιλάνε σαν σύγχρονοι Αθηναίοι. Στο βιβλίο Τα παιδιά της πιάτσας στράφηκε στη δική του πόλη και στους μικροαπατεώνες, τους χαρτοπαίκτες και τους ονειροπόλους της.

Για το θέατρο και τον κινηματογράφο, μαζί με τον Βασιλειάδη, έγραψε κωμωδίες παρεξηγήσεων, μπερδεμένων ταυτοτήτων και οικονομικών μπελάδων, με τους φτωχούς υπαλλήλους, τις σπιτονοικοκυρές και τους έξυπνους κατεργάρηδες της Αθήνας του 1950 και του 1960. Ο διάλογός τους, γρήγορος, ειρωνικός και γεμάτος λαϊκές εκφράσεις, είναι ένας μεγάλος λόγος που εκείνες οι ταινίες είναι ακόμη αστείες.

Τα βιβλία του Τσιφόρου κυκλοφορούν ακόμη και πουλιούνται σε κάθε ελληνικό βιβλιοπωλείο, και η Ελληνική μυθολογία είναι συχνά το βιβλίο με το οποίο οι Έλληνες έφηβοι γνωρίζουν τους μύθους έξω από το σχολείο. Πολλές φράσεις από τα βιβλία του και από τις ταινίες που έγραψε έχουν περάσει στην καθημερινή ομιλία. Οι κωμωδίες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, όπου οι μεγάλοι κωμικοί της εποχής έλεγαν ατάκες του Τσιφόρου και των συναδέλφων του, προβάλλονται ξανά και ξανά στην ελληνική τηλεόραση. Για έναν μαθητή, μια σελίδα από την Ελληνική μυθολογία αφού έχει διαβάσει τον ίδιο μύθο σε απλή μορφή είναι μια υπέροχη άσκηση: θα ξέρετε την ιστορία, άρα θα απολαύσετε τα αστεία και θα μαζέψετε την αργκό.

• Σπούδασε νομικά, αλλά έβγαζε το ψωμί του με το χιούμορ, ως χρονογράφος, θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος.
• Στην Ελληνική μυθολογία του οι θεοί του Ολύμπου μιλάνε την αργκό της αθηναϊκής πιάτσας.
• Με τον Πολύβιο Βασιλειάδη σχημάτισε ένα από τα πιο παραγωγικά συγγραφικά δίδυμα του ελληνικού λαϊκού κινηματογράφου.