Kostis Palamas

Palamas 13 Ocak 1859'da Patras'ta doğdu. Yaklaşık yedi yaşındayken annesi ve babası öldü ve 1826'daki ünlü kuşatmanın kenti Mesolongi'ye, bir amcasının yanında büyümek üzere gönderildi. Lagün ve Yunan Bağımsızlık Savaşı'nın hatırası ömür boyu onunla kaldı. 1875'te üniversitede hukuk okumak için Atina'ya gitti, ancak kısa sürede hukuku bırakıp gazeteciliğe ve şiire yöneldi; geçimini sağlamak için gazetelere makaleler ve eleştiriler yazdı.

İlk şiir kitabı Τα τραγούδια της πατρίδος μου (Vatanımın Şarkıları) 1886'da yayımlandı ve Georgios Drosinis ile diğer genç yazarlarla birlikte bugün Yeni Atina Okulu denen, önceki on yılların katı romantik şiirinden yüz çeviren 1880 kuşağını oluşturdu. 1887'de Maria Valvi ile evlendi; üç çocukları oldu. En küçükleri Alkis'in 1898'de dört yaşında ölümü, kısa ve yalın ağıtlardan oluşan Ο Τάφος (Mezar) dizisini doğurdu. 1897'den itibaren Palamas Atina Üniversitesi'nin genel sekreteriydi; bu görevi yaklaşık otuz yıl sürdürdü ve akşamları Asklipiou Caddesi'ndeki evinde yazdı.

1926'da Atina Akademisi'nin kurucu üyelerinden biri oldu ve 1930'da başkanlığına seçildi; Nobel Edebiyat Ödülü'ne defalarca aday gösterildi ama hiç kazanamadı. 27 Şubat 1943'te, Alman işgali sırasında, seksen dört yaşında Atina'da öldü.

Çoğu insanın farkında olmadan dinlediği şiir Ολυμπιακός Ύμνος'tur (Olimpiyat Marşı). Palamas bunu 1896'da Atina'daki ilk modern Olimpiyat Oyunları için yazdı, Spyros Samaras besteledi ve 1958'den beri olimpiyat hareketinin resmî marşı olarak her açılış töreninde çalınıyor.

Başlıca eserleri fikirlerden örülmüş uzun şiirlerdir. Ασάλευτη Ζωή (Kımıltısız Hayat, 1904) antik Yunan, Yunan manzarası ve şairin kendi görevi üzerine lirik diziler içerir. 1453'te Konstantinopolis'in düşüşü etrafında geçen Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου (Çingene'nin On İki Şarkısı, 1907), sırayla çalışmayı, vatanı, dini ve aşkı reddeden ve özgürlüğü ile anlamı yalnızca sanatında bulan Çingene bir müzisyeni izler. Η Φλογέρα του Βασιλιά (Kral'ın Kavalı, 1910) bir Bizans destanıdır: bir imparatorun kemiğinden oyulmuş bir kaval, II. Basileios'un o zamanlar Meryem Ana kilisesi olan Parthenon'a hac yolculuğunu anlatır ve antik Atina'yı, Bizans'ı ve modern Yunanistan'ı tek bir hikâyede birleştirir. Ayrıca Θάνατος παλληκαριού (Bir Yiğidin Ölümü, 1891) adlı uzun öyküyü ve Τρισεύγενη (1903) adlı oyunu yazdı.

Üslubu retorik ve müzikaldir; uzun kafiyeli dizeler, bilgece göndermeler ve güçlü ritimlerle çağdaşı Kavafis'in kuru sesinden çok farklıdır. Kalıcı davası dildi: konuşulan Yunanca olan demotikle yazdı ve onu onlarca yıl boyunca denemelerde ve polemiklerde katharevusa'ya karşı savundu; ders kitaplarının onu demotiğe saygınlık kazandıran şair olarak sunmasının nedeni budur.

Bir sonraki açılış töreninde Olimpiyat Marşı'nı dinleyin: Yunanca sözler onundur ve her Yunan öğrenci ilk dizeyi, «Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο», ezbere öğrenir. 28 Şubat 1943'teki cenazesi işgal döneminin hikâyelerinden biridir: binlerce kişi tabutu Atina Birinci Mezarlığı'na kadar izledi, kalabalık Alman ve İtalyan subayların önünde ulusal marşı söyledi ve Angelos Sikelianos «Ηχήστε οι σάλπιγγες» (Çalın borazanlar) şiirini «bu tabuta Yunanistan yaslanıyor» dizesiyle okudu. 1940'ta Yunan gençliği için yazdığı kısa şiir, «μεθύστε με τ' αθάνατο κρασί του Εικοσιένα» (1821'in ölümsüz şarabıyla sarhoş olun), her 25 Mart okul kutlamasında alıntılanır. Atina'da Asklipiou 3'teki evi Kostis Palamas Vakfı'dır, Mesolongi'de büyüdüğü ev ise küçük bir müzedir; neredeyse her Yunan kentinde bir Odos Palama vardır.

• 1896'da yazdığı Olimpiyat Marşı, ancak ölümünden on beş yıl sonra, 1958'de Oyunların resmî marşı olarak kabul edildi.
• 1920'lerde ve 1930'larda Nobel Edebiyat Ödülü'ne, diğer tüm Yunan yazarlardan daha sık olmak üzere defalarca aday gösterildi ve hiç kazanamadı.
• Modern Yunancanın en uzun şiirlerinden bazılarını yazarken yaklaşık otuz yıl boyunca Atina Üniversitesi'nin idaresini yürüttü.
• 1943'teki cenazesinde yas tutanlar işgal birliklerine meydan okuyarak Yunan ulusal marşını söyledi; o gün işgalin ilk kitlesel protestosu olarak hatırlanır.