Marika Ninu

Ninu lindi si Evangjelia Atamian më 1922, në bordin e anijes Ευαγγελίστρια (Evangjelistria), që po çonte familjen e saj dhe refugjatë të tjerë armenë nga Smirna në Pire pas Katastrofës së Azisë së Vogël. Rruga e saj drejt skenës ishte e pazakontë. Më 1944 njohu akrobatin Nikos Nikolaidis, të njohur si Nino; punoi fillimisht në biletarinë e trupës së tij dhe pastaj u bë partnerja e tij në një numër akrobatik, «Ντούο Νίνο» (Dyshja Nino), duke bërë turne me të. Nëna e tij, aktore, i dha emrin Marika, sipas aktores së madhe Marika Kotopuli, dhe nga Nino i erdhi mbiemri.

Më 1948 këngëtari Stelakis Perpiniadis e bëri këngëtare kryesore në klubin Florida në bulevardin Aleksandras në Athinë. Pastaj erdhi takimi që i ndryshoi jetën: më 1949 zuri vendin e Sotiria Belusë në grupin e Vasilis Cicanisit, kompozitorit më të rëndësishëm të këngës popullore pas luftës, te «Τζίμης ο Χοντρός» (Xhimi i Trashë), një tavernë në rrugën Aharnon. Turma bënte radhë jashtë për t'i dëgjuar, dhe disqet e tyre i përhapën këngët në gjithë vendin. Bashkëpunimi ishte i stuhishëm dhe shpesh ndërpritej nga grindjet, por dha disqe klasike, dhe më 1951 madje kënduan bashkë në Kostandinopojë.

Në mesin e viteve 1950 u sëmur nga kanceri. U operua në Athinë dhe shkoi në Shtetet e Bashkuara për trajtim, por vdiq më 23 shkurt 1957, vetëm tridhjetë e pesë vjeçe, e vajtuar nga e gjithë bota e muzikës popullore.

Ninu nuk shkruante këngë; arti i saj ishte zëri. Ai ishte i kthjellët, paksa hundor, me një teh të mprehtë dhe shumë ndjenjë, dhe ajo i këndonte ζεϊμπέκικα të ngadalta dhe χασάπικα me një saktësi që e bënte çdo fjalë të dëgjohej. Në një kohë kur rebetikoja kishte qenë botë burrash, ajo, bashkë me Sotiria Belunë, tregoi se një zë gruaje mund ta mbante dhimbjen dhe krenarinë e saj po aq mirë. Në mezi dhjetë vjet regjistroi rreth 170 këngë në disqe 78 rrotullimesh, si zë kryesor ose si zë i dytë.

Emri i saj lidhet mbi të gjitha me këngët e Cicanisit, mes tyre Για τα μάτια π' αγαπώ (Për sytë që dua, 1949) dhe Ο τραυματίας (I plagosuri, 1949). Këndoi gjithashtu për kompozitorë të tjerë të kohës, për shembull Ώρες σε κρυφοκοιτάζω (Me orë të shikoj fshehurazi, 1948) të Manolis Hiotisit dhe Στα μπουζούκια να με πας (Më ço te buzukët, 1950) të Jorgos Micakisit.

Një nga trashëgimitë e saj më të çmuara është një regjistrim live i bërë më 1955 te «Τζίμης ο Χοντρός» nga një amator me magnetofon, dhe i botuar në disk vetëm më 1977. Muzika popullore greke atëherë regjistrohej pothuajse gjithmonë në studio, ndaj ky shirit është një rast i rrallë për të dëgjuar si tingëllonte një natë në një klub buzuki: zhurma e sallës, bisedat mes këngëve dhe zëri i Ninusë që mbush hapësirën.

Disqet e Ninusë gjenden lehtë sot, dhe «Για τα μάτια π' αγαπώ» është një këngë e mirë e parë. Të dëgjosh Ninunë dhe Belunë njërën pas tjetrës është një mësim për dy mënyra shumë të ndryshme për të kënduar të njëjtën muzikë. Jeta e saj, e shkurtër dhe pjesërisht misterioze, ka frymëzuar në Greqi libra, shfaqje teatrale dhe dokumentarë televizivë, dhe historia e saj shpesh tregohet bashkë me atë të Cicanisit dhe të klubit ku këndonin. Në taverna dhe klube muzikore këngëtarët ende interpretojnë këngët që ajo i bëri të famshme, dhe shumë thonë se i mësuan nga disqet e saj. Një nxënës mund të dëgjojë një nga këngët e saj me tekstin përpara dhe t'i ndjekë fjalët varg pas vargu.

• Emri i saj i vërtetë ishte Evangjelia Atamian; mbiemri Ninu erdhi nga partneri i saj, akrobati Nino.
• Para se të këndonte rebetiko, bëri turne si akrobate në një numër dyshe.
• Një shirit amator i regjistruar më 1955 te «Τζίμης ο Χοντρός» ruan zërin e saj në një klub të vërtetë; doli në disk më 1977.
• Më 1949 zuri vendin e Sotiria Belusë pranë Cicanisit.