Jeorjos Drosinis

Drosinis urodził się w Atenach 9 grudnia 1859 roku, w starej dzielnicy Plaka, w rodzinie wywodzącej się z Missolungi, miasta wielkiego oblężenia z 1826 roku. Uczęszczał do szkoły Warwakio, potem bez większego zapału studiował prawo na Uniwersytecie Ateńskim, a w latach 80. XIX wieku spędził kilka lat w Niemczech, w Lipsku, Dreźnie i Berlinie, gdzie studiował literaturę i historię sztuki. W Atenach znalazł przyjaciół: Kostisa Palamasa, Nikosa Kambasa i innych młodych poetów, których nazwano później Nową Szkołą Ateńską lub pokoleniem 1880.

Był człowiekiem instytucji w tym samym stopniu co wiersza. W latach 80. XIX wieku redagował pismo literackie Εστία (Hestia), które pod jego kierunkiem stało się w 1894 roku dziennikiem. Od 1899 roku był sekretarzem, a później prezesem Σύλλογος προς διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων (Towarzystwa Krzewienia Pożytecznych Książek), założonego przez Dimitriosa Wikelasa, by dać zwykłym Grekom tanie i starannie wydane książki; kierował nim przez pół wieku. W Ministerstwie Oświaty stał na czele Departamentu Literatury i Sztuk Pięknych (1914–1920 i 1922–1923), gdzie wspierał biblioteki szkolne.

W 1918 roku kupił wraz z bratem stary dom rodzinny w Kifisii, podmiejskiej dzielnicy ogrodów na północ od Aten, a od 1939 roku mieszkał tam na stałe. Pisał jeszcze po osiemdziesiątce, ostatni tomik wydał w 1947 roku i zmarł w Kifisii 3 stycznia 1951 roku w wieku dziewięćdziesięciu jeden lat, jako ostatni żyjący przedstawiciel swego pokolenia.

Drosinis wydał pierwszą książkę, Ιστοί αράχνης (Pajęczyny), w 1880 roku, mając dwadzieścia lat, a po niej Σταλακτίται (Stalaktyty, 1881), Ειδύλλια (Idylle, 1884) i Αμάραντα (Amaranty, 1890). Tytuły są celowo skromne. Wbrew głośnej patriotycznej retoryce poprzedniego pokolenia są to małe, wycyzelowane wiersze w dimotiki, które przyjaciele nazywali czasem «ποίηση της δροσιάς», grając jego nazwiskiem (δροσιά znaczy świeżość, rosa): wiejska dziewczyna, kwitnący migdałowiec, słońce zachodzące za wzgórzami, jaskółcze gniazdo, zmarli spoczywający w obcej ziemi. Uczył się od greckiej pieśni ludowej i od niemieckiej liryki, którą czytał jako student, i nadał greckiej poezji lekkość, której jej brakowało.

Prozą napisał sielską nowelę Αμαρυλλίς (Amarylis, 1886), letnią historię miłosną na wsi, która odniosła wielki sukces, powieści Το βοτάνι της αγάπης (Ziele miłości, 1901) i Έρση (Ersi, 1922), opowiadania z życia wsi i miasta oraz baśnie dla dzieci. Późniejsze tomiki, Φωτερά σκοτάδια (Jasne ciemności, 1915), Κλειστά βλέφαρα (Zamknięte powieki, 1918), Το μοιρολόι της όμορφης (Lament nad piękną, 1927) i Θα βραδιάζει (Będzie zmierzchać, 1930), są cichsze i smutniejsze, to wiersze starości i pożegnania, wciąż tym samym jasnym językiem. Drosinis nigdy nie miał ambicji ani rozmachu Palamasa i wiedział o tym; miał natomiast takt, muzykalność i miłość do zwykłych rzeczy, a także dar mówienia o nich słowami, które dziecko potrafi przeczytać.

Najlepiej poznać Drosinisa tam, gdzie poznają go Grecy: w czytance szkoły podstawowej, w której jego krótkie wiersze o porach roku i wsi ukazują się od pokoleń, oraz w serenadach dawnych Aten. Jego wiersz Ανθισμένη αμυγδαλιά (Kwitnący migdałowiec) stał się klasyczną καντάδα, piosenką, którą studenci wciąż śpiewają przy gitarze, i dał tytuł filmowi z 1959 roku. Jego dom w Kifisii, przy drodze na stację, należy do gminy i od 1997 roku mieści Muzeum Drosinisa z jego gabinetem, portretami i rękopisami, obok biblioteki publicznej jego imienia. Wiele greckich miast ma Οδός Δροσίνη, zwykle w pobliżu ulicy nazwanej imieniem Palamasa. Ponieważ zmarł w 1951 roku, jego twórczość należy do domeny publicznej, a greckie teksty jego wierszy są swobodnie dostępne w internecie.

• Pierwszy tomik wydał w wieku dwudziestu lat, w 1880 roku, a ostatni w wieku osiemdziesięciu siedmiu lat, w 1947 roku.
• Przez pięćdziesiąt lat kierował Towarzystwem Krzewienia Pożytecznych Książek, które sprzedawało w całej Grecji tanie wydania klasyków i praktyczne poradniki.
• Przyjaciele grali jego nazwiskiem: δροσιά znaczy rosa lub chłód, a jego wiersze chwalono właśnie za tę świeżość.
• Przeżył wszystkich pozostałych poetów pokolenia 1880, umierając w 1951 roku w wieku dziewięćdziesięciu jeden lat.