Aliki Vujuklaki

Aliki Vujuklaki lindi më 20 korrik 1934 në Marusi, atëherë një fshat jashtë Athinës. I ati, Jorgos, u pushkatua nga forcat pushtuese gjermane kur ajo ishte fëmijë, dhe familja kishte pak para. Ajo hyri në Shkollën Dramatike të Teatrit Kombëtar, u diplomua më 1953 dhe xhiroi filmin e parë, Το ποντικάκι (Miushi i vogël), më 1954. Brenda pak vitesh ishte aktorja kryesore e Finos Film, studios që prodhonte shumicën e filmave grekë të asaj periudhe.

Pika e kthesës ishte Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο (1959), komedia e Alekos Sakelarios për një nxënëse të llastuar dhe mësuesin e ri që e zbut. Mësuesin e luante Dimitris Papamihail, dhe të dy u bënë çifti i artë i kinemasë greke, në ekran dhe jashtë tij: u martuan më 1965, patën një djalë, Janisin, më 1969, dhe u ndanë më 1975. Gjatë viteve 1960 ajo xhironte dy a tre filma në vit, pothuajse të gjithë sukses në arkë.

Kur kinemaja greke ra në vitet 1970, ajo iu kthye teatrit, drejtoi trupën e vet dhe luajti rolet kryesore në prodhimet greke të muzikalëve si My Fair Lady dhe Evita. Punoi deri në muajt e fundit. Vdiq nga kanceri në Athinë më 23 korrik 1996, tri ditë pas ditëlindjes së gjashtëdhjetë e dytë, dhe varrimi i saj mblodhi turma të jashtëzakonshme.

Filmat e Vujuklakit janë komedi të lehta dhe muzikalë, me subjekte të thjeshta: një vajzë e prapë, një burrë i rreptë, këngë, një puthje në fund. Ajo që i bënte të veçantë ishte vetë ajo: flokët e zbardhur bionde, sytë e mëdhenj, mënyra si kalonte nga kapriçoja te lotët e te e qeshura brenda një skene, dhe një zë që i mbante këngët. Te Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο (1959) ajo është Liza, nxënësja e pasur që e mundon mësuesin derisa bie në dashuri me të. Te Μανταλένα (1960), me këngë të Manos Haxhidakisit, është një vajzë ishulli që merr në dorë varkën e të atit të vdekur; filmi përfaqësoi Greqinë në Festivalin e Kanës. Η Αλίκη στο Ναυτικό (Aliki në Marinë, 1961) e tregon të maskuar si marinar, dhe Χτυποκάρδια στο θρανίο (Rrahje zemre në bankën e shkollës, 1963) e kthen edhe një herë në shkollë.

Υπολοχαγός Νατάσσα (Toger Natasha, 1970), një melodramë lufte e Nikos Foskolos ku ajo luan një luftëtare të rezistencës, tregoi se mund të mbante edhe një rol serioz; shiti më shumë bileta se çdo film grek para tij. Në skenë këndoi dhe kërceu në muzikalë për dy dekada dhe ende i mbushte teatrot në vitet 1990. Filmat e saj nuk janë të thellë, dhe kritikët e thoshin shpesh, por janë kujtesa e përbashkët e disa brezave grekë, dhe ajo e dinte këtë.

Filmat e Vujuklakit transmetohen në televizionin grek gjatë gjithë vitit, dhe në festat zyrtare është e vështirë t'u shmangesh; një nxënës i gjuhës mund ta shohë Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο me titra greqisht dhe të ndjekë pjesën më të madhe, sepse dialogët janë të shpejtë por të thjeshtë. Këngët e filmave të saj, sidomos ato të Μανταλένα, këndohen ende. Nofka «η εθνική μας σταρ» (ylli ynë kombëtar) i përket vetëm asaj, dhe emri i saj në greqisht është bërë shkurtore për një lloj të caktuar heroine bionde, simpatike dhe paksa të llastuar. I biri, Janis Papamihail, është aktor. Varri i saj në Varrezat e Para të Athinës vizitohet ende nga admiruesit, dhe çdo korrik gazetat shënojnë përvjetorin e vdekjes së saj.

• Ishte njëzet e pesë vjeçe kur luajti nxënësen Liza te Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο.
• Shumë nga personazhet e saj quheshin thjesht Aliki, si te Η Αλίκη στο Ναυτικό; publiku nuk e ndante aktoren nga roli.
• Ajo dhe Dimitris Papamihail, bashkëshorti i saj nga 1965 deri më 1975, luajtën bashkë në një varg të gjatë filmash, dhe grekët flasin ende për ta si çift.
• Vdiq tri ditë pas ditëlindjes së gjashtëdhjetë e dytë, në korrik 1996.