Leven
Bijna alles wat we over het leven van Sappho weten, komt uit haar eigen fragmenten en van veel latere, onbetrouwbare schrijvers. Ze werd rond 630 v.Chr. op Lesbos geboren, in Eresos in het westen van het eiland of in Mytilene, de hoofdstad, in een aristocratische familie. De gedichten noemen een dochter, Kleis, en drie broers, onder wie Charaxos, een koopman die handel dreef in Egypte en die zij berispt in het zogeheten Broedersgedicht, en Larichos, een jonge schenker.
Lesbos werd rond 600 v.Chr. verscheurd door strijd tussen adellijke families, en Sappho’s familie kwam aan de verliezende kant terecht: een oude kroniek vermeldt dat zij enkele jaren in ballingschap op Sicilië doorbracht, waarschijnlijk in Syracuse, voordat ze naar huis terugkeerde. Op Lesbos leidde ze blijkbaar een kring van jonge vrouwen die zongen, muziek leerden en zich op het huwelijk voorbereidden; veel gedichten richten zich bij naam tot hen: Anaktoria, Atthis, Gongyla.
Het beroemde verhaal dat ze zich van de witte rots van Leukas wierp uit liefde voor een veerman genaamd Phaon, is een verzinsel van het komische toneel uit latere eeuwen, en de datum van haar dood is onbekend; een laat fragment, het Tithonosgedicht dat in 2004 werd gepubliceerd, toont haar klagend dat haar knieën haar niet meer naar de dans dragen, dus ze werd in elk geval oud.
Werk
Sappho schreef in het Aeolische dialect van Lesbos, dat anders klinkt dan het Attisch Grieks van de klassieken: σελάννα voor de maan, ἔμμεναι voor ‘zijn’. De geleerden van Alexandrië verzamelden haar liederen in negen boeken, geordend naar versmaat. Het eerste boek was geschreven in de vierregelige strofe die nu de sapfische strofe heet, later in het Latijn overgenomen door Catullus en Horatius.
Slechts één gedicht is volledig bewaard, de Ύμνος στην Αφροδίτη (Hymne aan Aphrodite, fr. 1), waarin de godin aankomt in een wagen getrokken door mussen en geamuseerd vraagt wie de dichteres deze keer onrecht heeft gedaan. Fragment 31, Φαίνεταί μοι κῆνος ἴσος θέοισιν (Hij lijkt mij de goden gelijk), beschrijft de lichamelijke symptomen van jaloezie: een gebroken tong, vuur onder de huid, suizende oren, zweet en beven. Fragment 16 betoogt dat het mooiste op aarde geen legers of schepen zijn, maar ‘wat men liefheeft’, en bewijst dat met Helena van Troje. Andere stukken zijn bruiloftsliederen, een klaagzang om Adonis, een wiegeliedachtig beeld van moeder en dochter, en het beeld van een zoete appel die hoog aan de tak is blijven hangen.
Het meeste hiervan kwam in de twintigste eeuw bij ons terug via papyrussnippers die in Egypte werden gevonden; het Broedersgedicht dook pas in 2014 op. Haar toon is direct, persoonlijk en precies, zonder iets van de epische afstand van Homerus: ze zegt ‘ik’ en meent het.
Nalatenschap in het Griekenland van nu
In Mytilene is het centrale plein bij de haven het Πλατεία Σαπφούς (Sapphoplein), met haar standbeeld; in Skala Eresou, haar vermoedelijke geboorteplaats, kijkt een ander standbeeld uit over het strand. Odysseas Elytis, zelf van Lesbische afkomst, publiceerde in 1984 een nieuwgriekse hercompositie van haar fragmenten (Σαπφώ), de makkelijkste manier voor een leerling om haar te lezen. De fragmenten 1, 16 en 31 staan in Griekse schoolbloemlezingen van oude lyriek, meestal met een vertaling. De woorden lesbisch en sapfisch komen in veel talen van haar eiland en haar naam. Haar verzen worden geciteerd op Griekse bruiloften en in liedjes, en de uitdrukking ‘de tiende Muze’, uit een epigram dat aan Plato wordt toegeschreven, is nog steeds hoe Grieken haar introduceren.
Wist je dat?
- Slechts één van haar gedichten, de Hymne aan Aphrodite, is van begin tot eind bewaard; de criticus Dionysius van Halicarnassus schreef het over als voorbeeld van een vloeiende stijl.
- In deze eeuw werden twee ‘nieuwe’ gedichten van Sappho gepubliceerd: het Tithonosgedicht in 2004 en het Broedersgedicht in 2014, beide uit papyri.
- Fragment 31 bleef bewaard omdat de verhandeling Over het verhevene het citeerde om te tonen hoe een groot dichter details kiest; Catullus vertaalde het in het Latijn.
- In de Romeinse tijd zette de stad Mytilene haar portret op haar munten.
Belangrijkste werken
| Griekse titel | Titel | Jaar |
|---|---|---|
| Ύμνος στην Αφροδίτη (απ. 1) | Hymne aan Aphrodite (fr. 1) | c. 600 BC |
| Οἰ μὲν ἰππήων στρότον (απ. 16) | Sommigen zeggen een leger ruiters (fr. 16) | c. 600 BC |
| Φαίνεταί μοι κῆνος (απ. 31) | Hij lijkt mij de goden gelijk (fr. 31) | c. 600 BC |
| Ποίημα του Τιθωνού | Tithonosgedicht | published 2004 |
| Ποίημα των Αδελφών | Broedersgedicht | published 2014 |
Uit het werk
Rechtenvrije afbeeldingen van Wikimedia Commons.
Een zin om te onthouden
οἰ μὲν ἰππήων στρότον οἰ δὲ πέσδων / οἰ δὲ νάων φαῖσ' ἐπὶ γᾶν μέλαιναν / ἔμμεναι κάλλιστον, ἔγω δὲ κῆν' ὄττω τις ἔραται.
In het Grieks van nuΆλλοι λένε πως το πιο όμορφο πράγμα πάνω στη μαύρη γη είναι ένας στρατός από ιππείς, άλλοι από πεζούς, άλλοι καράβια· εγώ όμως λέω πως είναι εκείνο που αγαπά κανείς.
oi men ippion stroton oi de pesdon / oi de naon fais' epi gan melainan / emmenai kalliston, ego de kin' otto tis eratai.
Sommigen zeggen dat een leger ruiters, anderen voetvolk, / weer anderen schepen het mooiste zijn op de zwarte aarde; / maar ik zeg: het is wat men liefheeft.
Uit het origineel
De tekst zoals Sappho hem schreef, rechtenvrij, met onze eigen vertaling ernaast.
«Απόσπασμα 16»Fragment 16
Het gedicht waarin de geciteerde regels staan: Sappho zet legers en vloten af tegen datgene waar iemand van houdt, neemt Helena als bewijs en eindigt bij de afwezige Anaktoria. De papyrus is gescheurd, waardoor enkele regels verloren zijn.
Fragment 16, lines 1–20 (c. 600 BC), as preserved, with gaps · Tekst uit het publieke domein, bron: el.wikisource.org
