Georgios Jakobides

Jakobides werd geboren op 11 januari 1853 in Chidira, een dorp op het eiland Lesbos, dat toen deel uitmaakte van het Ottomaanse Rijk. In 1870 ging hij naar Athene om te studeren aan de Kunstschool (de voorloper van de Academie voor Schone Kunsten), waar hij zowel tot beeldhouwer als tot schilder werd opgeleid. In 1877 bracht een beurs hem naar de Academie voor Schone Kunsten in München, de stad die toen de kunsthoofdstad van Midden-Europa en het tweede thuis van de Griekse schilderkunst was: Nikolaos Gyzis en Nikiforos Lytras hadden er vóór hem gestudeerd, en de realistische, fijn afgewerkte stijl die zij mee terugbrachten staat in Griekenland bekend als de School van München.

Hij bleef drieëntwintig jaar in München. Hij studeerde bij Ludwig von Löfftz en Wilhelm von Lindenschmit, opende een eigen atelier, trouwde en stichtte er een gezin, en won medailles op tentoonstellingen in München, Berlijn en Parijs. Het was in München, in de jaren 1880 en 1890, dat hij de taferelen van kinderen en grootouders schilderde die hem naam bezorgden bij Duitse en Griekse kopers evenzeer.

In 1900 riep de Griekse staat hem naar huis om de pas opgerichte Nationale Galerie (Εθνική Πινακοθήκη) in Athene te organiseren, waarvan hij de eerste directeur was, in functie tot 1918. Vanaf 1904 doceerde hij ook aan de Atheense Academie voor Schone Kunsten, die hij van 1910 tot 1930 leidde en waarmee hij een hele generatie Griekse schilders vormde. Hij overleed in Athene op 13 december 1932.

Jakobides schilderde in de gepolijste realistische trant van de Münchense academie: zorgvuldige tekening, warme bruine interieurs, één enkele lichtbron en gezichten die precies op het moment van een emotie zijn gevangen. Wat hij eraan toevoegde was een onderwerp en gevoel voor humor. Keer op keer schilderde hij de kleine drama's van de kinderkamer en de strijd tussen de generaties. In «Η ψυχρολουσία» (De koude douche, 1898) giet een vrouw water over een naakte peuter die met elke spier van zijn lijf krijst. In «Τα πρώτα βήματα» (Eerste stapjes, 1893) strekt een grootmoeder haar armen uit naar een kind dat op het punt staat een stoel los te laten. In «Το άτακτο εγγόνι» (Het stoute kleinkind, ca. 1884) heeft een oude man duidelijk de controle over de situatie verloren.

Het bekendst van alles is «Παιδική συναυλία» (Kinderconcert, 1900), geschilderd in zijn laatste jaar in München en nu in de Nationale Galerie in Athene: een troep kinderen met een speelgoedtrompet, een trommel en wat er verder voorhanden is maakt een verschrikkelijk kabaal, terwijl een baby in het midden het allemaal heel serieus neemt. Het schilderij is grappig, teder en technisch verbluffend, en het is het beeld dat de meeste Grieken voor ogen hebben wanneer ze zijn naam horen.

Na zijn terugkeer naar Athene veranderden zijn onderwerpen. Hij schilderde portretten van de Atheense society, bloemstillevens en enkele landschappen van Attica, in een lichter palet; het zijn knappe werken, maar het zijn de kinderen uit München waar de Grieken van houden.

Het eerste wat je moet doen is voor het Kinderconcert gaan staan in de Nationale Galerie in Athene, waar verschillende van zijn beste schilderijen bij elkaar hangen; het beeld wordt ook gereproduceerd op posters, ansichtkaarten en schoolboeken over kunst, en veel Grieken groeiden op met een afdruk ervan thuis of bij hun grootouders. Op Lesbos heeft zijn geboortedorp Chidira een Digitaal Museum Georgios Jakobides, geopend in 2008, dat zijn leven en schilderijen op schermen toont op de plek waar hij werd geboren. In de Griekse kunstgeschiedenis komt zijn naam direct na Gyzis en Lytras in de lijst van de School van München, en elk Grieks schoolboek over negentiende-eeuwse kunst toont minstens één van zijn brullende of giechelende kinderen.

• Hij werd onder Ottomaans bewind geboren op Lesbos en bracht zijn jeugd door in Athene; het eiland sloot zich pas in 1912 bij Griekenland aan, toen hij bijna zestig was.
• Hij werd zowel tot beeldhouwer als tot schilder opgeleid en maakte verschillende portretbustes.
• Hij was de eerste directeur van de Nationale Galerie van Griekenland (1900–1918) en daarna twintig jaar directeur van de Atheense Academie voor Schone Kunsten.
• Zijn beroemdste schilderij, het Kinderconcert, werd in 1900 in München geschilderd, precies het jaar waarin hij voorgoed naar Griekenland terugkeerde.