Nominal (complement) clauses
Ειδικές, βουλητικές, ενδοιαστικές, πλάγιες ερωτηματικές: four types that stand where a noun would. The main verb decides which one — it is not a free choice.
The main verb commands
Λέω, ξέρω, νομίζω, βλέπω → ειδική (ότι / πως). Θέλω, ζητώ, προτείνω, πρέπει → βουλητική (να). Φοβάμαι, ανησυχώ → ενδοιαστική (μήπως). Ρωτώ, αναρωτιέμαι, δεν ξέρω → indirect question (αν, τι, πού…). Choosing «να» after λέω changes the meaning: «του είπα να φύγει» is an order, «του είπα ότι έφυγε» is information.
| είδος | σύνδεσμος | ρήματα που το ζητούν | παράδειγμα |
|---|---|---|---|
| ειδική | ότι, πως | λέω, ξέρω, νομίζω, βλέπω | Ξέρω ότι ήρθε. |
| βουλητική | να | θέλω, ζητώ, προτείνω, πρέπει | Θέλω να έρθεις. |
| ενδοιαστική | μήπως, μη | φοβάμαι, ανησυχώ, κινδυνεύω | Φοβάμαι μήπως αργήσει. |
| πλάγια ερωτηματική | αν, τι, πού, πώς, γιατί | ρωτώ, αναρωτιέμαι, δεν ξέρω | Ρώτησε αν θα έρθουμε. |
Formal traps
Three recurring errors. First ότι (that) versus ό,τι (whatever). Then the indirect question: it loses its question mark and its inversion — «Ρώτησε πού μένω», never «Ρώτησε πού μένω;». Finally the ενδοιαστική: after φοβάμαι, μήπως introduces what is feared, whereas ότι would introduce an established fact.