Les subordonnées complétives
Ειδικές, βουλητικές, ενδοιαστικές, πλάγιες ερωτηματικές : quatre types qui occupent la place d’un nom. Le verbe principal décide lequel — ce n’est pas un choix libre.
Le verbe principal commande
Λέω, ξέρω, νομίζω, βλέπω → ειδική (ότι / πως). Θέλω, ζητώ, προτείνω, πρέπει → βουλητική (να). Φοβάμαι, ανησυχώ, κινδυνεύω → ενδοιαστική (μήπως). Ρωτώ, αναρωτιέμαι, δεν ξέρω → πλάγια ερωτηματική (αν, τι, πού…). Choisir « να » après λέω change le sens : « του είπα να φύγει » est un ordre, « του είπα ότι έφυγε » une information.
| είδος | σύνδεσμος | ρήματα που το ζητούν | παράδειγμα |
|---|---|---|---|
| ειδική | ότι, πως | λέω, ξέρω, νομίζω, βλέπω | Ξέρω ότι ήρθε. |
| βουλητική | να | θέλω, ζητώ, προτείνω, πρέπει | Θέλω να έρθεις. |
| ενδοιαστική | μήπως, μη | φοβάμαι, ανησυχώ, κινδυνεύω | Φοβάμαι μήπως αργήσει. |
| πλάγια ερωτηματική | αν, τι, πού, πώς, γιατί | ρωτώ, αναρωτιέμαι, δεν ξέρω | Ρώτησε αν θα έρθουμε. |
Pièges de forme
Trois erreurs récurrentes. D’abord ότι (que) contre ό,τι (ce que). Ensuite l’ordre indirect : la question perd son point d’interrogation et son inversion — « Ρώτησε πού μένω », jamais « Ρώτησε πού μένω; ». Enfin l’ενδοιαστική : après φοβάμαι, μήπως introduit ce qu’on craint, alors que ότι introduirait un fait établi.