Ο Λίνος, ο δάσκαλος του Ηρακλή

Έμαθε να τρέχει. Έμαθε να παλεύει. Έμαθε να ρίχνει με το τόξο.

Σε αυτά ήταν ο καλύτερος.

Ύστερα ήρθε ο Λίνος, για τη μουσική.

Ο Λίνος ήταν γιος μιας Μούσας. Ήξερε πολύ καλά τη λύρα.

Ο Ηρακλής όμως δεν μάθαινε.

Τα δάχτυλά του ήταν χοντρά. Οι χορδές έσπαγαν. Η μουσική έβγαινε άσχημη.

Ο Λίνος του έλεγε συνέχεια ότι κάνει λάθος.

Μια μέρα θύμωσε. Και τον χτύπησε στο χέρι.

Ο Ηρακλής ήταν ακόμα παιδί, αλλά είχε ήδη τη δύναμη ενός άντρα.

Σήκωσε τη λύρα και τον χτύπησε στο κεφάλι.

Ο Λίνος πέθανε αμέσως.

Το παιδί πήγε σε δίκη. Οι δικαστές τον ρώτησαν τι έχει να πει.

Ο Ηρακλής θυμήθηκε έναν παλιό νόμο: αν κάποιος σε χτυπήσει πρώτος άδικα, μπορείς να απαντήσεις.

Οι δικαστές τον άφησαν ελεύθερο.

Ο πατέρας του όμως φοβήθηκε. Τον έστειλε μακριά, στα βουνά, να φυλάει κοπάδια.

Εκεί μεγάλωσε ο Ηρακλής. Μόνος, με τα ζώα, μακριά από την πόλη.

Το όνομα του Λίνου έμεινε σε ένα πολύ παλιό τραγούδι που έλεγαν οι γεωργοί στον θερισμό. Ήταν λυπητερό.

Ο Ηρόδοτος γράφει ότι το ίδιο τραγούδι το βρήκε και στην Αίγυπτο, με άλλο όνομα.

Είναι μια μικρή ιστορία, αλλά οι Έλληνες την έλεγαν στους δασκάλους. Ο Λίνος είχε δίκιο: ο μαθητής του έκανε πράγματι λάθος, και ήταν πράγματι κακός στη μουσική. Το μόνο πράγμα που πήγε στραβά ήταν ο τρόπος.