Μυθολογία · Επίπεδο Α1
Ο Λίνος, ο δάσκαλος του Ηρακλή
Χτύπησε τον μαθητή του μία φορά. Ήταν και η τελευταία.
Ο Ηρακλής ήταν μικρός. Οι γονείς του τού έβαλαν δασκάλους για να μάθει πράγματα.
Έμαθε να τρέχει. Έμαθε να παλεύει. Έμαθε να ρίχνει με το τόξο.
Σε αυτά ήταν ο καλύτερος.
Ύστερα ήρθε ο Λίνος, για τη μουσική.
Ο Λίνος ήταν γιος μιας Μούσας. Ήξερε πολύ καλά τη λύρα.
Ο Ηρακλής όμως δεν μάθαινε.
Τα δάχτυλά του ήταν χοντρά. Οι χορδές έσπαγαν. Η μουσική έβγαινε άσχημη.
Ο Λίνος του έλεγε συνέχεια ότι κάνει λάθος.
Μια μέρα θύμωσε. Και τον χτύπησε στο χέρι.
Ο Ηρακλής ήταν ακόμα παιδί, αλλά είχε ήδη τη δύναμη ενός άντρα.
Σήκωσε τη λύρα και τον χτύπησε στο κεφάλι.
Ο Λίνος πέθανε αμέσως.
Το παιδί πήγε σε δίκη. Οι δικαστές τον ρώτησαν τι έχει να πει.
Ο Ηρακλής θυμήθηκε έναν παλιό νόμο: αν κάποιος σε χτυπήσει πρώτος άδικα, μπορείς να απαντήσεις.
Οι δικαστές τον άφησαν ελεύθερο.
Ο πατέρας του όμως φοβήθηκε. Τον έστειλε μακριά, στα βουνά, να φυλάει κοπάδια.
Εκεί μεγάλωσε ο Ηρακλής. Μόνος, με τα ζώα, μακριά από την πόλη.
Το όνομα του Λίνου έμεινε σε ένα πολύ παλιό τραγούδι που έλεγαν οι γεωργοί στον θερισμό. Ήταν λυπητερό.
Ο Ηρόδοτος γράφει ότι το ίδιο τραγούδι το βρήκε και στην Αίγυπτο, με άλλο όνομα.
Είναι μια μικρή ιστορία, αλλά οι Έλληνες την έλεγαν στους δασκάλους. Ο Λίνος είχε δίκιο: ο μαθητής του έκανε πράγματι λάθος, και ήταν πράγματι κακός στη μουσική. Το μόνο πράγμα που πήγε στραβά ήταν ο τρόπος.