Μυθολογία · Επίπεδο Β1
Ο Δάφνις, ο πρώτος τραγουδιστής
Από αυτόν τον βοσκό της Σικελίας ξεκίνησε όλη η ποίηση για τη φύση.
Στα βουνά της Σικελίας, μια νύμφη γέννησε ένα αγόρι και το άφησε κάτω από μια δάφνη. Το βρήκαν βοσκοί και το ονόμασαν από το δέντρο: Δάφνι.
Ο πατέρας του ήταν ο Ερμής.
Μεγάλωσε με τα κοπάδια, ανάμεσα σε νύμφες που τον φρόντιζαν. Έμαθε να παίζει σύριγγα — τη φλογέρα με τα πολλά καλάμια.
Και έκανε κάτι που δεν είχε κάνει κανείς πριν. Άρχισε να τραγουδάει για αυτά που έβλεπε: τα ζώα, τις πηγές, το καλοκαίρι, τη σκιά.
Οι αρχαίοι έλεγαν ότι από εκείνον γεννήθηκε η βουκολική ποίηση — η ποίηση των βοσκών.
Ήταν πολύ όμορφος, και μια νύμφη τον αγάπησε.
Του ζήτησε έναν όρκο: να μην αγαπήσει ποτέ άλλη. Αν τον έσπαγε, θα τύφλωνε.
Ο Δάφνις ορκίστηκε.
Μια κόρη βασιλιά τον θέλησε. Τον κάλεσε, του έδωσε κρασί, και εκείνος μέθυσε.
Ο όρκος έσπασε.
Το πρωί δεν έβλεπε πια.
Έμεινε στα βουνά, τυφλός, και συνέχισε να τραγουδάει ώσπου πέθανε.
Ο Θεόκριτος, τετρακόσια χρόνια αργότερα, έγραψε το πιο διάσημο ποίημα γι' αυτόν — και το έγραψε αλλιώς.
Στη δική του εκδοχή, ο Δάφνις δεν τυφλώνεται. Απλώς αρνείται.
Έχει ερωτευτεί και αποφασίζει να μην υποχωρήσει στον έρωτα. Και αυτό τον σκοτώνει αργά.
Οι βοσκοί και τα ζώα μαζεύονται γύρω του και τον ρωτούν τι έχει. Έρχεται ο Ερμής, ο πατέρας του. Έρχεται ο Πρίαπος. Έρχεται και η ίδια η Αφροδίτη, και τον κοροϊδεύει: «Έλεγες ότι θα νικήσεις τον Έρωτα».
Ο Δάφνις της απαντάει ήσυχα ότι, ακόμα και στον Άδη, θα μείνει «πικρός πόνος» γι' αυτήν.
Και ύστερα λέει αντίο στα βουνά, στα ποτάμια και στα ζώα του, ένα ένα, με το όνομά τους.
Ο Θεόκριτος βάζει έναν άλλο βοσκό να τραγουδάει όλη αυτή την ιστορία, καθισμένος στη σκιά, ένα καλοκαιρινό μεσημέρι, ενώ τα τζιτζίκια δεν σταματούν.
Και για αμοιβή παίρνει ένα ξύλινο κύπελλο.
Από αυτό το ποίημα βγήκαν, χίλια οχτακόσια χρόνια αργότερα, όλα τα τραγούδια της Ευρώπης για την ήσυχη ζωή στην εξοχή.