Η Κλυτία και ο ήλιος

Ο Ήλιος περνάει κάθε μέρα από τον ουρανό με το άρμα του.

Στην αρχή την έβλεπε και της μιλούσε.

Ύστερα γνώρισε μια άλλη κοπέλα και ξέχασε την Κλυτία.

Η Κλυτία περίμενε. Μία μέρα, δύο μέρες, μια εβδομάδα.

Ο Ήλιος δεν γύρισε.

Τότε εκείνη κάθισε στο χώμα.

Δεν έφαγε τίποτα. Δεν ήπιε τίποτα. Έπινε μόνο τη δροσιά της νύχτας και τα δάκρυά της.

Και κοιτούσε τον ουρανό.

Το πρωί κοιτούσε ανατολικά, εκεί που έβγαινε. Το βράδυ κοιτούσε δυτικά, εκεί που χανόταν.

Το κεφάλι της γύριζε αργά όλη μέρα και τον ακολουθούσε.

Εννιά μέρες και εννιά νύχτες.

Τα πόδια της μπήκαν μέσα στη γη και έγιναν ρίζες.

Το σώμα της έγινε πράσινο κοτσάνι.

Και το πρόσωπό της έγινε λουλούδι.

Το λουλούδι αυτό κάνει ακόμα το ίδιο πράγμα.

Γυρίζει όλη μέρα και κοιτάζει τον ήλιο.

Στα ελληνικά το λέμε «ηλιοτρόπιο» — αυτό που γυρίζει με τον ήλιο.