Μυθολογία · Επίπεδο Α1
Η Χλωρίδα και τα λουλούδια
Όταν μιλάει, από το στόμα της βγαίνουν λουλούδια.
Η Χλωρίδα ήταν μια νύμφη. Το όνομά της έρχεται από το πράσινο χρώμα των φύλλων.
Ζούσε σε ένα λιβάδι και δεν είχε τίποτα το ξεχωριστό.
Μια μέρα την είδε ο Ζέφυρος — ο απαλός άνεμος της άνοιξης, αυτός που φυσάει από τη δύση.
Την ερωτεύτηκε και την πήρε μαζί του.
Και της έδωσε ένα δώρο.
Της έδωσε έναν κήπο που δεν τελειώνει ποτέ.
Σε αυτόν τον κήπο είναι πάντα άνοιξη. Δεν κάνει κρύο. Δεν πέφτουν τα φύλλα.
Και της έδωσε και κάτι άλλο.
Όταν η Χλωρίδα μιλάει, από το στόμα της βγαίνουν λουλούδια.
Όπου περπατάει, φυτρώνουν από μόνα τους.
Ο Οβίδιος τη βάζει να λέει κάτι απλό: «Ήμουν η Χλωρίδα. Τώρα με λένε Φλώρα».
Οι Ρωμαίοι της έκαναν μεγάλη γιορτή κάθε άνοιξη. Τη λέγανε Φλωράλια. Φορούσαν χρωματιστά ρούχα και πετούσαν λουλούδια στους δρόμους.
Από αυτό το όνομα έχουμε σήμερα τη λέξη «χλωρίδα».
Λέμε «η χλωρίδα ενός τόπου» για όλα τα φυτά που φυτρώνουν εκεί.
Υπάρχει και μία μικρή ιστορία ακόμα.
Η Ήρα ήταν θυμωμένη επειδή ο Δίας γέννησε μόνος του την Αθηνά. Ήθελε κι εκείνη ένα παιδί χωρίς πατέρα.
Πήγε στη Χλωρίδα και της ζήτησε βοήθεια.
Η Χλωρίδα της έδωσε ένα λουλούδι και της είπε να το αγγίξει.
Έτσι γεννήθηκε ο Άρης, ο θεός του πολέμου.
Είναι μία από τις λίγες ιστορίες της μυθολογίας χωρίς τιμωρία και χωρίς νεκρό. Η Χλωρίδα δεν έκανε τίποτα σπουδαίο και δεν νίκησε κανέναν. Της έδωσαν έναν κήπο, και εκείνη τον μοίρασε: όπου περπατάει, φυτρώνουν λουλούδια για όλους.