Ο Τρωίλος

Υπήρχε γι' αυτόν ένας χρησμός που τον ήξεραν και οι δύο πλευρές.

Έλεγε ότι, αν ο Τρωίλος έφτανε τα είκοσι χρόνια του, η Τροία δεν θα κυριευόταν ποτέ.

Γι' αυτό τον κρατούσαν μέσα στα τείχη.

Ένα πρωί βγήκε έξω με την αδελφή του, την Πολυξένη, για να ποτίσει τα άλογά του.

Η πηγή ήταν λίγο έξω από την πόλη, μέσα στο ιερό του Θυμβραίου Απόλλωνα.

Ο Αχιλλέας τους περίμενε κρυμμένος πίσω από τον ναό.

Το αγόρι πήδηξε στο άλογό του και έτρεξε. Ο Αχιλλέας ήταν πιο γρήγορος — ο Όμηρος τον λέει «ποδάρκη», αυτόν που τα πόδια του δεν σταματούν.

Ο Τρωίλος μπήκε πίσω στο ιερό και έπεσε στον βωμό, γιατί εκεί κανείς δεν επιτρέπεται να χτυπήσει.

Ο Αχιλλέας τον σκότωσε πάνω στον βωμό.

Αυτό δεν ήταν απλώς φόνος. Ήταν ιεροσυλία — ο χειρότερος τρόπος να σκοτώσεις κάποιον, μέσα στον χώρο ενός θεού.

Και ο θεός ήταν ο Απόλλωνας.

Οι αρχαίοι θεωρούσαν ότι από εκείνη τη στιγμή ο Απόλλωνας στράφηκε εναντίον του Αχιλλέα. Αργότερα, όταν ο Πάρης έριξε το βέλος στη φτέρνα, λένε ότι ο θεός οδήγησε το χέρι του.

Η σκηνή αυτή δεν υπάρχει στην Ιλιάδα. Ο Όμηρος αναφέρει τον Τρωίλο μόνο μία φορά, σε δύο λέξεις, όταν ο Πρίαμος μετράει τους νεκρούς γιους του.

Παρ' όλα αυτά, είναι από τις πιο αγαπημένες εικόνες των αρχαίων ζωγράφων.

Την βρίσκουμε σε εκατοντάδες αγγεία: το αγόρι πάνω στο άλογο, η κοπέλα να τρέχει και να ρίχνει τη στάμνα της, και πίσω τους ένας άντρας με πανοπλία που έχει σχεδόν φτάσει.

Είναι μία από τις πρώτες σκηνές καταδίωξης στην ευρωπαϊκή τέχνη.

Η ιστορία είχε και μια πολύ παράξενη συνέχεια, χίλια πεντακόσια χρόνια αργότερα.

Στον Μεσαίωνα, συγγραφείς που δεν διάβαζαν ελληνικά ξαναέγραψαν την Τροία με άλλο τρόπο. Έκαναν τον Τρωίλο ενήλικο πρίγκιπα και του έδωσαν έρωτα με μια κοπέλα που δεν υπήρχε στους αρχαίους μύθους.

Έτσι έφτασε στον Βοκκάκιο, στον Τσόσερ και τελικά στον Σαίξπηρ, που έγραψε ολόκληρο έργο με τίτλο «Τρωίλος και Χρυσηίδα».

Από ένα αγόρι που δεν πρόλαβε να μεγαλώσει, βγήκε ένας από τους πιο γνωστούς έρωτες της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας.

Οι αρχαίοι δεν ξεχνούσαν πού έγινε ο φόνος. Ο Αχιλλέας δεν σκότωσε ένα παιδί σε μάχη· το σκότωσε πάνω σε βωμό, εκεί όπου κανείς δεν αγγίζει κανέναν. Και ο μύθος κρατάει τον λογαριασμό ανοιχτό ως το τέλος: το βέλος που θα τον βρει, χρόνια αργότερα, το οδηγεί ο θεός εκείνου ακριβώς του ναού.