Η Έχιδνα, η μητέρα των τεράτων

Το μισό της είναι νέα γυναίκα με ωραίο πρόσωπο και λαμπερά μάτια.

Το άλλο μισό είναι φίδι — τεράστιο, γρήγορο και ωμοφάγο.

Τη λένε Έχιδνα. Η λέξη σημαίνει απλώς «οχιά».

Ο Ησίοδος λέει ότι δεν γερνάει και δεν πεθαίνει ποτέ.

Ζει σε έναν τόπο που τον λέει Άριμα, μακριά από θεούς και από ανθρώπους. Δεν βγαίνει σχεδόν ποτέ.

Η σημασία της δεν είναι σε αυτό που κάνει, αλλά σε αυτά που γέννησε.

Σύντροφός της ήταν ο Τυφώνας, το τελευταίο και πιο τρομερό παιδί της Γης — αυτό που πολέμησε ο Δίας για την εξουσία του κόσμου.

Από τους δύο τους βγήκε σχεδόν όλο το τερατολόγιο των Ελλήνων.

Ο Όρθρος, το σκυλί με τα δύο κεφάλια που φύλαγε τα βόδια του Γηρυόνη.

Ο Κέρβερος, με τα πενήντα κεφάλια στον Ησίοδο και τρία στους μεταγενέστερους, που φυλάει την πύλη του Άδη.

Η Λερναία Ύδρα, με τα κεφάλια που ξαναφυτρώνουν.

Η Χίμαιρα, φτιαγμένη από τρία ζώα μαζί, που έβγαζε φωτιά.

Και ύστερα, από την Έχιδνα και τον ίδιο της τον γιο τον Όρθρο: η Σφίγγα της Θήβας και το λιοντάρι της Νεμέας.

Άλλοι συγγραφείς πρόσθεσαν και άλλα παιδιά — τον αετό που έτρωγε το συκώτι του Προμηθέα, το φίδι που φύλαγε το χρυσόμαλλο δέρας, τον Λάδωνα των Εσπερίδων, ακόμα και τη Σκύλλα.

Αν δει κανείς τον κατάλογο μαζί, καταλαβαίνει κάτι για τον τρόπο που σκέφτονταν οι Έλληνες.

Οι άθλοι του Ηρακλή, του Βελλεροφόντη, του Οιδίποδα και του Ιάσονα δεν είναι ξεχωριστές ιστορίες. Είναι, όλες μαζί, μία δουλειά: το ξερίζωμα μιας οικογένειας.

Και η ίδια η Έχιδνα δεν πολέμησε ποτέ κανέναν.

Ο Απολλόδωρος λέει ότι στο τέλος τη σκότωσε ο Άργος ο Πανόπτης, αυτός με τα εκατό μάτια, ενώ κοιμόταν — γιατί άρπαζε τους περαστικούς.

Υπάρχει και μια δεύτερη αναφορά, πολύ πιο απροσδόκητη. Ο Ηρόδοτος γράφει ότι οι Σκύθες, ένας λαός των στεπών, έλεγαν ότι κατάγονται από τον Ηρακλή και από μια γυναίκα-φίδι που ζούσε σε σπηλιά στη χώρα τους.

Δηλαδή: εκεί όπου οι Έλληνες έβλεπαν τη μητέρα κάθε τέρατος, ένας άλλος λαός έβλεπε τη γενάρχισσά του.