Οι Υπερβόρειοι

Τους λένε Υπερβορείους — «αυτούς που είναι πάνω από τον Βορέα».

Στη χώρα τους δεν φτάνει ποτέ ο κρύος αέρας. Έχει πάντα άνοιξη.

Δεν έχουν αρρώστιες. Δεν γερνούν. Δεν κάνουν πολέμους.

Ζουν πολλά χρόνια, τρώνε λίγο, τραγουδούν και χορεύουν.

Ο Πίνδαρος γράφει ότι δεν μπορείς να πας εκεί ούτε με καράβι ούτε με τα πόδια. Δεν υπάρχει δρόμος.

Ο Απόλλωνας όμως πηγαίνει.

Κάθε χειμώνα φεύγει από τους Δελφούς και περνάει τους κρύους μήνες μαζί τους. Την άνοιξη γυρίζει πάνω σε κύκνους.

Υπάρχει και κάτι πιο παράξενο, που το λέει ο Ηρόδοτος — και το λέει σοβαρά, γιατί το είχε ακούσει από ανθρώπους στη Δήλο.

Οι Υπερβόρειοι στέλνουν κάθε χρόνο δώρα στον Απόλλωνα.

Τα τυλίγουν σε άχυρο και τα δίνουν στους γείτονές τους.

Εκείνοι τα δίνουν στους επόμενους. Και εκείνοι στους επόμενους.

Έτσι τα δώρα ταξιδεύουν από λαό σε λαό, χιλιάδες χιλιόμετρα, ώσπου να φτάσουν στο μικρό νησί της Δήλου.

Ο Ηρόδοτος λέει ότι μια χρονιά οι Υπερβόρειοι έστειλαν δύο κοπέλες να τα πάνε οι ίδιες.

Οι κοπέλες έφτασαν στη Δήλο. Αλλά δεν γύρισαν ποτέ πίσω.

Οι Δήλιοι τις έθαψαν εκεί, στο ιερό, και τις τιμούσαν για αιώνες. Τα κορίτσια του νησιού πήγαιναν στον τάφο τους πριν από τον γάμο και άφηναν μια τούφα από τα μαλλιά τους.

Και μετά από αυτό, λέει, οι Υπερβόρειοι δεν έστειλαν ξανά ανθρώπους. Μόνο δώρα.

Οι Έλληνες ήξεραν ότι μάλλον δεν υπάρχει τέτοιος λαός. Τον κρατούσαν όμως, γιατί τους χρειαζόταν: κάπου, έλεγαν, υπάρχει ένας τόπος χωρίς πόλεμο και χωρίς αρρώστια, και δεν πάει δρόμος ως εκεί. Το μόνο που φτάνει από εκεί σ' εμάς είναι δώρα που ταξιδεύουν από χέρι σε χέρι.