Μυθολογία · Επίπεδο Α1
Οι βάτραχοι της Λητούς
Δεν την άφησαν να πιει νερό. Τώρα μένουν στο νερό για πάντα.
Η Λητώ περπατούσε με τα δύο μωρά της στην αγκαλιά. Ήταν ο Απόλλωνας και η Άρτεμη.
Έκανε πολλή ζέστη. Ο ήλιος ήταν δυνατός.
Η Λητώ περπατούσε ώρες. Δεν είχε πιει νερό όλη μέρα.
Στη Λυκία είδε μια μικρή λίμνη.
Πήγε κοντά και γονάτισε για να πιει.
Αλλά εκεί δούλευαν χωρικοί. Μάζευαν καλάμια και βούρλα.
Της είπαν να φύγει.
Η Λητώ τους μίλησε ήσυχα. «Το νερό είναι για όλους», είπε. «Δεν σας ζητάω να μου δώσετε κάτι δικό σας. Ζητάω μόνο λίγο νερό. Κοιτάξτε τα παιδιά μου».
Και σήκωσε τα δύο μωρά για να τα δουν.
Οι χωρικοί γέλασαν.
Ύστερα μπήκαν μέσα στη λίμνη και άρχισαν να χοροπηδούν.
Ανακάτεψαν τη λάσπη από τον βυθό. Το νερό έγινε βρόμικο και δεν πινόταν.
Τότε η Λητώ σήκωσε τα χέρια της.
«Αφού σας αρέσει τόσο αυτή η λίμνη», είπε, «να μείνετε μέσα της για πάντα».
Και έγιναν βάτραχοι.
Το σώμα τους έγινε μικρό και πράσινο. Ο λαιμός τους χάθηκε. Η κοιλιά τους έγινε άσπρη.
Πηδούν ακόμα μέσα στο νερό. Και ακόμα φωνάζουν όλοι μαζί, δυνατά, χωρίς να λένε τίποτα.
Οι Έλληνες έλεγαν αυτή την ιστορία πρώτα για το νερό και μετά για όλα τα άλλα. Οι χωρικοί δεν έχασαν τίποτα δικό τους. Κανείς δεν τους ζήτησε να δώσουν. Τους ζήτησαν μόνο να μην εμποδίσουν — και ούτε αυτό δεν μπόρεσαν να κάνουν.