Ο Γλαύκος ο ψαράς

Ένα μεσημέρι τράβηξε τα δίχτυα σε μια ερημική ακτή που δεν την πατούσε ποτέ άνθρωπος ή ζώο.

Άδειασε τα ψάρια στο χορτάρι για να τα μετρήσει.

Και τότε είδε κάτι που δεν είχε ξαναδεί.

Τα ψάρια άρχισαν να κουνιούνται. Ύστερα να πηδάνε. Και ύστερα, ένα ένα, γλίστρησαν πίσω στη θάλασσα και έφυγαν.

Ο Γλαύκος κοίταξε το χορτάρι.

Σκέφτηκε ότι κάτι έχει αυτό το φυτό. Έκοψε λίγο και το έβαλε στο στόμα του.

Ο Οβίδιος τον βάζει να λέει ότι, μόλις το κατάπιε, ένιωσε την καρδιά του να τρέμει και μια λαχτάρα να τον τραβάει προς το νερό, τόσο δυνατή που δεν μπορούσε να την κρατήσει.

Είπε «αντίο, γη, δεν θα σε ξαναδώ» — και πήδηξε.

Οι θεοί της θάλασσας τον δέχτηκαν και τον έκαναν έναν από αυτούς. Τον έπλυναν με εκατό ποτάμια και του πήραν ό,τι είχε θνητό.

Όταν συνήλθε, δεν ήταν πια ο ίδιος: τα μαλλιά και τα γένια του είχαν γίνει πράσινα, οι ώμοι φαρδιοί, και το σώμα του από τη μέση και κάτω τελείωνε σε ουρά ψαριού.

Είχε γίνει αθάνατος. Και είχε πάρει και το χάρισμα της μαντείας.

Οι ναυτικοί έλεγαν ότι τον έβλεπαν να βγαίνει από τα κύματα και ότι προειδοποιούσε για τρικυμίες. Ο Απολλώνιος τον βάζει να εμφανίζεται στους Αργοναύτες και να τους εξηγεί ήσυχα τι πρέπει να κάνουν.

Το τέλος της ιστορίας του όμως είναι λυπηρό.

Ερωτεύτηκε μια νεαρή γυναίκα, τη Σκύλλα, και εκείνη τον απέφευγε — φοβόταν αυτό που είχε γίνει.

Ο Γλαύκος πήγε τότε στην Κίρκη και της ζήτησε ένα φίλτρο για να τον αγαπήσει.

Αλλά η Κίρκη τον ερωτεύτηκε η ίδια. Και όταν εκείνος αρνήθηκε, δεν τιμώρησε αυτόν.

Πήγε στη μικρή θάλασσα όπου κολυμπούσε η Σκύλλα και έριξε στο νερό τα βότανά της.

Έτσι, γράφει ο Οβίδιος, γεννήθηκε το τέρας που θα άρπαζε αργότερα έξι άντρες από το καράβι του Οδυσσέα.

Ο Γλαύκος δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα. Ήταν πια θεός — και οι θεοί, σε αυτούς τους μύθους, δεν ξεκάνουν ποτέ αυτό που έκανε άλλος θεός.